Blog Erik de Zwart: ‘Feestje van de muziekindustrie’
Elk jaar viert de Nederlandse muziekindustrie de nodige feestjes waarbij getoost wordt op de successen van het voorgaande jaar.
Elk jaar viert de Nederlandse muziekindustrie de nodige feestjes waarbij getoost wordt op de successen van het voorgaande jaar.
Grijze wolken pakten zich samen boven het Binnenhof toen ik daar het videofilmpje opnam, dat u deze en volgende week regelmatig te zien (en op de radio te horen) krijgt tussen de programma’s door. Waterkoud was het en op de Hofvijver lag nog ijs. Nee, veel warmte straalde het regeringscentrum van ons land niet uit. Het lijkt wel haast symbolisch voor de opstelling van het kabinet tegenover de publieke omroep.
De jury heeft voor de prijs voor de Verhalende Journalistiek 2017 zich ernstig beraden of ze, vanwege de hoge kwaliteit en diversiteit van de inzendingen, het accent wilde leggen op VERHALENDE journalistiek of verhalende JOURNALISTIEK. In de VERHALENDE journalistiek kijk je vooral naar de vorm, naar hoe een kwestie verteld is; schrijvend dan wel audio- of audiovisueel is samengesteld. In de verhalende JOURNALISTIEK ligt het accent vaak bij de bijzonderheid van de journalistieke relevantie.
Zoals vele landgenoten zijn wij ook op wintersport gegaan. Speelde het uitgaan in ski-oorden zich in de jaren 80 af in een omgebouwd café, anno nu zijn er moderne clubs om de jongelui naar binnen te lokken.
Ik werd afgelopen week getroffen door de vele blijken van medeleven uit de hele samenleving na het overlijden van Mies Bouwman. Het liet nog maar eens zien hoe veel zij heeft betekend voor de Nederlandse televisie.
Een residency is een terugkerende plek in de programmering van een club. Mijn eerste vaste standplaats was Café Bar Dancing De Jachthut op het Mercatorplein in Amsterdam-West.
Mies Bouwman overleed deze week, waar verschillende keren bij stil werd gestaan in de media. Maar het meest bijzonder was dat een van haar grote shows werd herhaald op NPO1, de jubileumshow Een van de Acht uit 1972 op woensdag 21:25 uur op NPO1. Er keken 1,2 miljoen kijkers. Ik ging er ook even voor zitten, eerlijk gezegd met het idee dat het wel een outdated slowtelevision-show zou zijn. Maar dat was het allesbehalve.
Het gebeurt niet vaak dat je levende legendes mag aanschouwen. Mij is het twee keer gelukt om een van de grootste muzikanten en componisten van onze tijd te zien: Sir Paul McCartney.
“Gewoon Vrienden” (BNN/VARA, 7 maart a.s.) is één van de zes Telefilm die vanwege de waarachtigheid van de personages, de originaliteit van de vertelling, een uitstekende rolbezetting en fijn camerawerk, een gevoel van dankbaarheid achterlaat. Voor Telefilms 2018 vroeg men de makers om een romantische komedie voor televisie uit te werken, eigentijds, als een prikkelend gegeven met maatschappelijke relevantie.
Het is in de regel wat goedkoop om nieuwe dingen bij voorbaat af te branden. Oorspronkelijke ideeën en doorzettingsvermogen verdienen lof, nietwaar? Maar ja. Er zijn grenzen. Toen in Hilversum de Media Mile werd gelanceerd heb ik wanhopig geprobeerd om er iets moois in te zien. Is niet echt gelukt.
Copyright © 2019 Spreekbuis