Richard Otto interviewt Patrick Kicken: ‘Bij de NPO heb je nog nét niet iemand die als taak heeft om de knopjes in de lift te bedienen’

Patrick Kicken blaast ‘Kicken voor je Kiezen’ nieuw leven in bij KISS FM, waar hij vanaf 7 november iedere zaterdag en zondag van 12.00 tot 14.00 uur te horen is. In gesprek met Spreekbuis vertelt hij over zijn radioplezier, zijn voorkeur voor de underdog en de keerzijde van zijn scherpe columns. ‘Door het schrijven van de kritische columns heb ik juist een heleboel ruiten ingegooid.’

Je komt terug met het programma ‘Kicken voor je Kiezen’, een naam die we nog kennen uit je 3FM en Veronica-tijd. Waarom haal je juist dit programma weer van stal? Moet dit gezien worden als een comeback?

Je kan het inderdaad wel een beetje zien als comeback. Alhoewel ik sinds 2016, toen ik wegging bij Radio Veronica met een gouden handdruk, nog wel wat radio gedaan heb hoor. O.a. een langgekoesterde wens van me ging in vervulling bij Wild FM, een show op vrijdagavond met louter favoriete classic hiphop tracks, een muziekgenre dat wat mij betreft veel meer op de radio gedraaid zou moeten worden. Dit programma werd later op de dag ook nog uitgezonden op Curaçao, Bonaire en Gran Canaria.

In hoeverre verschilt de nieuwe versie van het oorspronkelijke programma? Is alleen de naam hetzelfde gebleven of keren ook de sfeer, de inhoud en de typische Kicken-humor terug?

Ik keer terug dus daarmee ook mijn manier van radiomaken: je zult me bij iedere talk iets beter leren kennen. Iets wat ik van mijn radiogoeroe Dan O’Day geleerd heb: ‘als ik naar jou luister op de radio en ik heb je na een uur niet iets beter heb leren kennen dan heb ik een uur van mijn leven verspild’. Daarom geef ik in iedere break kort iets over mezelf prijs, zodat ik voor luisteraars meer dan een voice-over ben of een AI stem die zegt hoe laat het is of dat de trein naar Den Bosch vertraagd is. Je wordt zo een écht mens voor je luisteraar en zo gaan ze je hopelijk vaker beluisteren, over je praten en uiteindelijk in hun hart sluiten.

Waarom wil je eigenlijk weer radio maken? Wat mis je aan het medium dat je kennelijk niet kunt loslaten?

Ik vind het vooral leuk om aan nieuw merk te bouwen, althans, voor Nederland. KISS FM is in Amerika al legendarisch, nu hier nog. Verder wilde ik gewoon nog eens uitproberen of ik er nog lol in heb, nu het antwoord ja is durf ik het weer aan op wekelijkse basis in het weekend. Zaterdag- en zondagmiddag van 12 tot 14u. Niet te veel in een keer en ook niet te lang.

Je hebt in het verleden verteld dat het binnenlopen van een radiostudio bij jou paniekaanvallen kan oproepen. Tegelijkertijd ben je de afgelopen jaren toch regelmatig op de radio te horen geweest. Heb je inmiddels een manier gevonden om met die spanning om te gaan? Of blijft radiomaken voor jou een confrontatie met het verleden?

Nou het zijn vooral de omstandigheden waarin je moet presteren die spanning geven. De laatste jaren bij Radio Veronica waren echt niet meer leuk. Vier uur durende shifts die je dan ook nog in je eentje moest ‘vullen’. We waren overgenomen door de TMG (Telegraaf Media Groep) en die zagen allerlei contracten waarin discjockeys 40 uur op de loonlijst stonden, maar 15 uur per week te horen waren. Dat moest opgekrikt. Er werd geen rekening gehouden met dat je voor ieder uur radio ook minstens een uur aan voorbereiding treft en dat je er eigenlijk de hele dag mee bezig bent, want je moet toch op de hoogte zijn van wat er speelt in de wereld en waar je luisteraar zich mee bezighoudt.

Opvallend is dat je de laatste jaren vooral programma’s maakt voor commerciële regionale radiostations. Waar komt jouw liefde voor juist die sector vandaan?

Nou deze sector heeft het wel verdomd moeilijk in Nederland, met een veel te commerciële publieke omroep. 3FM, NPO Radio 2 en NPO Radio 5 zijn gewoon publieke commerciële zenders die reclame uitzenden én nog eens gesubsidieerd worden. Ik hou er wel van om mijn kunsten te laten horen bij ‘de underdog’. Verder is het format van KISS FM spannend, échte hitradio. Kom daar nog maar eens om in een wereld waarin veel zenders een lappendeken zijn aan verschillende stijlen, tempo en zelfs muziekgenres. Die gekke hitlijsten hebben een station als Radio 538 bijna de nek omgedraaid, dat is echt een evenementenzender geworden waarvan je iedere week maar weer moet afwachten wat je voorgeschoteld krijgt. Gelukkig hebben ze een goedscorende ochtendshow die de boel nog enigszins overeind houdt maar als die wordt weggekocht door een concurrent is het einde oefening.

Wat biedt de commerciële regionale radio jou nog meer wat je bij de grote landelijke radiostations niet meer vindt? Is het de vrijheid, de mentaliteit of misschien het ontbreken van de druk van grote luistercijfers?

Kleinere club mensen die allemaal hard werken, dat is ook wel fijn. Bij de NPO heb je nog nét niet iemand die als taak heeft de knopjes in de lift te bedienen. Bij commerciële zenders heb je vaak brooddiscjockeys die het al veel te lang doen en daardoor niet meer gemotiveerd zijn. Bij regionale commerciële radio proef je nog de honger van de medewerkers om te winnen en zichzelf te ontwikkelen.

Wordt commerciële regionale radio volgens jou voldoende serieus genomen binnen de Nederlandse radiowereld?

Er wordt natuurlijk wel een beetje op neergekeken zo van ‘hij is gedegradeerd van een Eredivisie club naar een club in de eerste divisie of nog lager’ maar dat boeit me niet. Als je het kavel (uitzendgebied) van Radio Veronica bekijkt zijn ze ook echt geen landelijke zender op FM, idem voor SLAM! Toch doen ze zich voor als overal te ontvangen. Dat is zo op DAB+ maar laat KISS FM nu ook landelijk op DAB+ te horen zijn, bij NLZiet, KPN en Ziggo, dus het is echt niet alleen een regionale zender. Bovendien is KISS loeihard te ontvangen aan de linkerkant van Nederland via acht dikke FM zenders.

Je schrijft al jarenlang kritische columns over de radiowereld. Tegelijkertijd ben je zelf weer actief als radiomaker. Kun je nog wel volledig onafhankelijk en kritisch zijn als je zelf onderdeel bent van de sector waarover je schrijft?

Ja ik heb natuurlijk wel even getwijfeld of ik nog door moet gaan met het schrijven van de columns nu ik zelf ook weer wekelijks radio maak. Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het een het ander kan helpen: doordat ik weer geconfronteerd wordt met dingen die andere jocks ook wekelijks of dagelijks meemaken helpt het me het vanuit binnenuit te bekijken. Bovendien schreef ik dit soort columns ook al toen ik nog bij Radio Veronica te horen was, inmiddels zo’n 15 jaar lang vanaf 2011, destijds voor Radio.nl nu Radiowereld.

Heb je weleens kritiek ingeslikt omdat je wist dat je iemand later weer nodig zou kunnen hebben? Of schrijf je werkelijk over iedereen even ongezouten?

Als ik dat had gedaan dan was ik nu zeker weer te horen geweest bij een Radio 10 of Radio Veronica. Door het schrijven van de kritische columns heb ik juist een heleboel ruiten ingegooid en durfden programmaleiders het niet aan om me nog aan het team toe te voegen. En dat is prima zo. Ik moet er niet aan denken om weer voor de zoveelste keer U2 kaarten weg te geven of Phil Collins in te starten. Been there, done that! Na 9 jaar 3FM en 12 jaar Veronica kan ik geen gitaar meer horen.

Je bent jarenlang een van de bekendste radio-dj’s van Nederland geweest, maar je hebt met je columns ook de nodige mensen tegen je in het harnas gejaagd. Begrijp je waarom sommige mensen moeite met je hebben?

Welja, als ik mezelf alleen zou kennen van de radiocolumns zou ik mezelf ook een lul vinden. Maar als je mij in het echt hebt leren kennen of kent van de andere dingen die ik doe en maak, zoals mijn podcasts of interviews met RadioHelden, dan blijk ik in het echt reuze mee te vallen. So be it. Het was blijkbaar nodig in een business waar heel veel geld in om gaat dat er ook eens kritisch naar gekeken wordt. Zeker in Nederland waarin iedereen zich zo te vriend houdt met elkaar om toekomstige werk veilig te stellen.

Wordt jouw kritische berichtgeving volgens jou vaak verkeerd begrepen? Moeten mensen Patrick Kicken vooral zien als een soort nar of hofnar die de radiowereld een spiegel voorhoudt, of hebben veel mensen in de sector simpelweg lange tenen?

Beide. De discjockeys en managers met genoeg zelfvertrouwen kunnen er wel om lachen en nemen het niet zo persoonlijk, dat merk ik aan de reacties die ik krijg en de vriendschappen die ik nog steeds onderhoud met een aantal van hen. Maar als je alleen maar op de radio te horen bent voor eigen naam, faam en glorie dan kan ik me voorstellen dat het pijn doet dat iemand eens (publiekelijk) kritisch op je is.

Als je eerlijk naar jezelf kijkt: ben je tegenwoordig vooral radiomaker, satische nar, columnist, criticus of provocateur? En welke rol vind je zelf het belangrijkst?

Ik ben vooral een creatieveling. Ik druk mezelf graag uit. En breng mensen graag in beweging, iets in ze losmaken. Of dat nou een lach, een ergernis of een stukje kennis is. Als je mijn columns leest met de bril op van ‘hey, wat zou ik hier nog van kunnen leren’ dan merk je dat er genoeg te leren valt. Als je mijn columns leest met de bril op van ‘hey, wat heeft die eikel nu weer te zeiken’ dan lees je dat. Voor ieder wat wils! Voor mezelf is de toetsteen: heb ik er nog lol in. Want dat proeven mensen, of het nou om een radioshow, podcast of geschreven stuk tekst gaat.

Patrick Kicken is vanaf deze zaterdag 7 november op zaterdag en zondag van 12 tot 14u te horen bij KISS FM. Ook zit er een kans in dat je hem in 2027 als vervanger in de weekprogrammering gaat horen.

WAARDEER DIT ARTIKEL!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage, dan kan dat. Zo help je onafhankelijke mediajournalistiek in stand houden.

Ik doneer::

€ 1€ 2.50€ 5€ 25

Naam::

Donatie Spreekbuis € -

BETALEN