Blog

In 1977 liep ik om een uur of negen ’s avonds te wandelen in een ondergrondse studiogang. Om elf uur zou ik Met het oog op morgen presenteren. Ik zag licht in een studio een eindje van onze vandaan. En daar ontmoette ik hem voor het eerst. Een jongensachtige man, net dertig jaar, die Willem Ruis heette en aan het begin van een grote carrière stond. Eigenlijk heette hij Klaas, maar dat vond hij niet professioneel genoeg klinken.

Waar was jij op de dag dat Michael Jackson overleed? En David Bowie? Het begint onderhand wel op een vast ritueel te lijken, want daar konden we ineens Prince aan dit rijtje toevoegen.
 

De Nederlandse tv kent inmiddels twee rechters die door het land rijden. Wie doet het beter: meester John Reed of meester Frank Visser?

Dat niet iedereen een sociaal netwerk heeft voor zorg en ondersteuning, wist ik uiteraard. Maar ik ben geschokt door de uitkomsten van een groot onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau. 

Op 20 april van dit jaar zond de VPRO de documentaire “My Brother’s Bomber” uit, een documentaire over de bomaanslag op Pan Am vlucht 103, boven Lockerbie. Associatief kwam ik door het programma op iets heel anders uit: Radio Nordsee International.

Terwijl aan de ene kant popartiesten rap over hun houdbaarheidsdatum heen gaan, zijn er weer anderen die de open plekken met graagte overnemen.

Dood gaan we allemaal, de vraag is alleen wanneer… Met deze ‘vrolijke’ mededeling begint het nieuwe RTL 4-programma Zo Lang Ik Leef.

Film en televisie-industrie gebaat bij einde aan juridische strijd. 

Het getalm en gedraai van Mark Rutte over hoe om te gaan met de uitslag van het referendum is onacceptabel. Het Nederlandse volk heeft zich overduidelijk uitgesproken tégen het associatieverdrag van de Europese Unie met Oekraïne. We hebben heldere spelregels afgesproken en de premier moet nu gewoon zijn verlies nemen. Ik vind het buitengewoon slecht dat niet alleen de VVD, maar ook journalisten van de NPO zich nu in bochten wringen om het referendum te ‘duiden’ en zich verschuilen achter de lage opkomst. Ik ken het land goed en weet hoe corrupt het is.

Als je nu een nieuwe plaat of artiest zoekt, kijk je even op Shazam en Spotify en klaar ben je. Maar in de jaren tachtig was het nog een hele klus om aan nieuwe muziek te komen.