Journalist Nordin Ghouddani (1977), Tilburger van Marokkaanse afkomst en oprichter van het voetbalplatform Mocro Inside, houdt van een pittig debat, waarin mensen elkaar ongezouten de waarheid zeggen. ‘Daarna schudden we weer de hand’, zegt hij. Hij laat zich ook op het scherpst van de snede niet provoceren. In een uitzending van Vandaag Inside pleegde Johan Derksen pittige interventies door het bekende orgel te bespelen van de niet deugende Marokkanen, die wat dankbaarder zouden mogen zijn voor hun aanwezigheid in Nederland. Nordin bleef stevig overeind. De Snor had duidelijk waardering voor het weerwerk van de Tilburger.
Ghouddani zelf heeft liever te maken met rechts dan met links, legt hij uit. ‘Bij rechts weet je hoe ze denken. Links is vals. Daar mag je zeggen wat je vindt, zolang het maar binnen hun eigen opvatting past.’
Hij ziet links dan ook als een grotere vijand van de islamitische gemeenschap en de multiculturele samenleving dan rechts. Hij kan dat met voorbeelden onderbouwen.‘In 2006 was Wouter Bos voorman van de PvdA. Bij de gemeenteraadsverkiezingen kwamen er voor de partij heel veel allochtonen in de gemeenteraad. Veel witte Nederlanders raakten hun plek kwijt en waren boos. Wat zei Bos? “Dit is eigenlijk niet de bedoeling, dit kan voor ongelukken zorgen.” Toen dacht ik: dit is zo vals. Je hebt allochtonen kennelijk wel nodig om kiezers te trekken, maar als dat succesvol is en ze in de raad komen, is het opeens een probleem. Sindsdien stem ik geen PvdA meer.’
Weinig waardering heeft hij ook voor Femke Halsema, destijds nog van GroenLinks, die er prat op ging dat haar kinderen naar een gekleurde school gingen. ‘Maar tegelijk zei ze in een interview dat ze moeite had met het grote aantal vrouwen met een hoofddoek.’
Dankbaarheid geldt van twee kanten
Het is ruim dertig graden als we elkaar spreken. In de Tilburgse huiskamer zorgt een ventilator voor wat verkoeling. Aan de muur tegenover de bank waarop we zitten hangt een enorm televisiescherm. Daarop wappert beeldvullend de Marokkaanse vlag. Zijn dochter zet zwijgend een schaal koekjes en bonbons op tafel. Het is kort na de eclatante overwinning van het Nederlandse elftal op Zweden, waardoor de kans bestaat dat Marokko en Nederland elkaar in de volgende ronde van het WK treffen.
Waar zijn sympathie ligt, is evident: Marokko! ‘Daar ligt mijn hart’, zegt hij. Soms hoort hij van Nederlanders dat ze dat niet begrijpen. Omgekeerd kan híj dat weer niet volgen.‘Als je aan een Nederlander vraagt hoe hij mij ziet, is het antwoord: als Marokkaan. Geen probleem, want ik voel me Marokkaan en ik bén ook Marokkaan. Nederlanders die dat negatief beoordelen, zeggen dan: zie je wel, zij moeten ons niet. Johan Derksen vindt dat Marokkaanse voetballers dankbaar moeten zijn dat ze hier kunnen voetballen. Je kunt het ook omdraaien. Nederland moet dankbaar zijn dat onze eerste generatie ouders hiernaartoe is gekomen om het land mee op te bouwen. Dankbaarheid geldt van twee kanten.’
Niets ten nadele van Nederland, voegt hij eraan toe.‘Als je van het ene kind ontzettend houdt, wil dat niet zeggen dat je minder van je andere kind houdt. Nederland is een fantastisch land. Ik woon hier, ik leef hier en ik ben er heel gelukkig.’ Maar zijn roots liggen nu eenmaal in Marokko. Voor veel Marokkanen is dat nog altijd reden om daar begraven te worden.
Ongezouten meningen
Ik ben in Tilburg om met hem te praten over nieuwsplatforms op internet die, naast de reguliere media, een ander geluid laten horen. Volgens recent onderzoek winnen die platforms aan betekenis, onder meer omdat een jonger publiek meer affiniteit heeft met persoonlijke nieuwsbrengers, die zij eerder vertrouwen dan systeemmedia waarvan wordt verondersteld dat zij onder sterke invloed staan van hun eigenaren en de politiek.
Mocro Inside ontstond zes jaar geleden, aan het begin van de coronacrisis. Toen thuiswerken in zwang raakte, hoefde Ghouddani voor zijn werk bij De Nieuws BV op NPO Radio 1 niet meer dagelijks op en neer naar Hilversum. Dat leverde hem wekelijks zestien uur extra tijd op, genoeg om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan: de start van Mocro Inside, een online programma over het Marokkaanse voetbal.
Meestal zijn het podcasts met drie tot vijf gasten, gemaakt in een huiselijke sfeer. Dan krijgt Nordin bijvoorbeeld ’s avonds om negen uur inspiratie en checkt hij via WhatsApp welke contacten nog paraat zijn en zin hebben in een gesprek. Vaak gaat het over voetbal, maar een deel van de tijd ook over gevoelige maatschappelijke thema’s, zoals de vraag in hoeverre een Marokkaanse achtergrond samenhangt met criminaliteit.
Daarover discussieerde Wierd Duk met Mourad Taimounti, oud-fractievoorzitter van Denk in Amsterdam. Het zijn stevige gesprekken, met ongezouten meningen, maar zonder de persoonlijke aanvallen die we van televisie of X kennen.
“Je weet hoe debatten met Wierd Duk in het algemeen verlopen. Die roepen veel weerstand op en dan ontstaat er agressiviteit. Dat hoeft niet, ook al verloopt het gesprek af en toe emotioneel. Met Wierd zagen mijn volgers een eerlijk debat, met goed weerwerk van Mourad. Het hoort bij mijn rol als host om ervoor te zorgen dat het evenwicht bewaard blijft. Als mensen na afloop zeggen: ‘Het blijft ingewikkeld, maar ik snap nu een beetje waar alle emoties vandaan komen’, dan heb ik als journalist mijn werk gedaan.”
‘Ik zie Wierd Duk niet als tegenstander’, zegt hij.”Je hoeft het niet met iemands opvattingen eens te zijn, zolang hij maar eerlijk is. Dan kunnen we heel hard botsen. En daarna schudden we elkaar weer de hand. Dat is democratie.”
Autoriteiten dragen bij aan vooroordelen
Op het moment dat we elkaar spreken, doen vooral de live-voetbalshows van Mocro Inside over het WK het goed. Ze trekken gemiddeld zo’n 40.000 kijkers. Het programma wordt vanuit Rotterdam via YouTube uitgezonden, met financiële steun van Marokkaanse bedrijven en de gemeente, en volgt de verrichtingen van het Marokkaanse elftal op de voet. Nordin presenteert in een rood gewaad, dat het midden houdt tussen een voetbalshirt en een djellaba. De groene ster verwijst naar de Marokkaanse vlag. Mocro Inside is bedoeld om via de liefde voor voetbal meer balans te brengen in de beeldvorming rond Marokkanen. “Die is overdreven negatief’, vindt hij
Daaraan wordt sterk bijgedragen door mensen met autoriteit, zoals oud-politiecommissaris Sander Schaepman, die in een interview met Wilfred Genee (Vandaag Inside, 19 maart 2026) beweerde dat de helft van de Marokkanen verantwoordelijk is voor de helft van de geweldsdelicten. “Dat is gewoon niet waar.” Onderzoekers van de Vrije Universiteit controleerden de feiten en kwamen tot de conclusie dat deze cijfers niet klopten. Nordin vroeg de oud-politiebaas zijn fout te corrigeren. “Ik heb het nu druk, maar ik kom erop terug”, zei hij. “Daarna heb ik er nooit meer iets van gehoord. Dit is een autoriteit die aantoonbaar onjuiste informatie verspreidt in een programma met een miljoen kijkers. Ik heb daar geen last van, want ik sta erboven. Maar heel veel jonge mensen wel. Die worden daardoor gestigmatiseerd. Het debat in Nederland is gebaseerd op het creëren van angst. Zo wordt er gescoord en als dat lukt, ben je als columnist relevant.” Te veel opiniemakers maken zich daar volgens hem schuldig aan.
Goede toets, toch naar de lts
Nordin groeide in de jaren tachtig op in Tilburg, naar eigen zeggen in een ideale omgeving. Aan de ene kant van het plein stonden de villa’s van de gegoede burgers, aan de andere kant de rijtjeshuizen, vaak bewoond door gezinnen met een migratieachtergrond. Er was een basisschool en in het midden lag een voetbalpleintje. Daar kwamen de verschillende culturen samen.
“Het was daar fantastisch. Het ging heel goed tussen die twee groepen. We waren vrienden. Je werd beoordeeld op wie je was. Of je goed kon voetballen of niet.”
Aan het eind van de basisschool liep het mis. Nordin behaalde bij de eindtoets hetzelfde resultaat als zijn vriend van de andere kant van de wijk. Toch kreeg die een vwo-advies en werd Nordin naar de lts gestuurd.
“Mijn vader wist gewoon niet hoe dat in Nederland werkte. De lts was een hel. Ik was helemaal niet technisch en werd op mijn twaalfde weggerukt van mijn vrienden. Ik kwam niet in opstand, maar van binnen…”
Oefenen met banaan en komkommer
Zelf wilde hij sportjournalist worden, met Mart Smeets als grote voorbeeld. Op de lagere school had hij daar al mee geoefend. Met een banaan of een komkommer als microfoon interviewde hij medeleerlingen over hun buitenschoolse belevenissen bij voetbal of hockey. Door de leraar die hem de verkeerde kant op stuurde, duurde het uiteindelijk langer voordat hij zijn echte doel bereikte.”Het is meer jongens overkomen die ik later leerde kennen. Die haakten na een verkeerd advies definitief af en kwamen in de fabriek terecht. Dat gebeurt vandaag de dag nog steeds.”
Mocro Inside kan niet bij de publieke omroep
Mocro Inside schetst een ander beeld van de Marokkaanse gemeenschap dan we vanuit de reguliere media gewend zijn. Gezien het verbindende karakter zou je denken dat een dergelijk format bij de publieke omroep een plek zou kunnen krijgen. Maar hij verwacht niet dat hij bij de publieke omroep welkom is. Hij spreekt uit ervaring.
‘Het past niet binnen die valse gedachte waar ik het eerder over had. Een programma wordt door de NPO geaccepteerd zolang het binnen hun ideeën past. Zo niet, dan gaat je kop eraf. Ik ben te onafhankelijk; ik bepaal mijn eigen koers.’
Zes jaar geleden schreef hij samen met zijn vriend Thomas Rijsman een boek over het succes van Marokkaanse voetballers.‘We wilden ook een televisieserie maken over Marokkaanse meiden van zestien die doorbraken in het voetbal. We legden het plan voor aan het hoofd Documentaires van BNNVARA. Die gast zei: “Ik mis iets.” Toen wist ik al waar het naartoe ging. Hij wilde vaders zien die moeite hadden met het feit dat hun dochters voetbalden. Dat was onzin. Al die meiden speelden al op het hoogste niveau. Dat hadden ze juist bereikt dankzij de steun van hun ouders. Maar er moest dus iets aan die documentaire worden toegevoegd waarmee het vooroordeel werd bevestigd. Toen ben ik afgehaakt.’
Hoe weet ik als argeloze internetbezoeker of ik jouw berichtgeving kan vertrouwen?
‘Dat begint bij je eigen verantwoordelijkheid. Je komt daarachter door te toetsen wat ik zeg.’ Zijn geloofwaardigheid zit in het feit dat hij al vijfentwintig jaar journalist is.
‘What you see is what you get. Ik baseer me op feiten. We zijn snoeihard op Israël. Snoeihard. Maar ook kritisch op Ahmed Aboutaleb. Ik houd niet van mensen die met meel in de mond praten. Zijn er Maccabi-rellen, dan gaan we daarop af. We vroegen ons destijds af: waar is het NOS Journaal? Hun verslaggevers waren kennelijk overal, behalve waar het gebeurde. Uiteindelijk was het Blender, een nieuwsblogger, die liet zien hoe het verhaal werkelijk in elkaar zat. In Mocro Inside kun je alles zeggen, zolang het niet in strijd is met de wet.’
Waar staat Mocro Inside over vijf jaar?
‘Dan hoop ik dat het een bedrijf is geworden waarin ik kan bijdragen aan de ontwikkeling van nieuw talent.’
TON VERLIND
Klik hier voor meer interviews in de reeks ‘Buiten de bubbel’
WAARDEER DIT ARTIKEL!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage, dan kan dat. Zo help je onafhankelijke mediajournalistiek in stand houden.
