‘Belletje trekken, en dan hard weglopen’. Dat is de manier waarop de Tweede Kamer met veel onderwerpen in Nederland omgaat. Zij hollen van incident naar incident en dienen reflexmatig ‘mediagenieke’, maar vaak ondoordachte voorstellen in. Het maakt volgens journalisten Joost Ramaer en Kim van Keken de politici niets uit of hun moties daadwerkelijk uitvoerbaar zijn. Ook het publieke omroepbestel in Nederland ontkomt volgens hen niet aan de grilligheid van de politiek.
In hun blog ‘Het gaat nooit om de kijker’ noemen ze de recente oproep van de Kamer om de NOS te verbieden geld te vragen voor het uitzenden van WK-voetbalwedstrijden op pleinen en kroegen. Echt een inkoppertje voor de achterban en media, waarbij politici graag meeliften op ‘het oranjegevoel’. Omdat er voorlopig geen mediadebatten op de Kameragenda staan, dropten de VVD en bijna alle andere partijen hun plannetje maar bij minister Heleen Herbert van Economische Zaken tijdens een debat over het concurrentievermogen. En 144 van de 150 Kamerleden stemden vóór.
Vrijwel de gehele Kamer leken even de vingers in de oren te hebben gestoken tijdens de uitleg van de minister. Herbert, zelf van het CDA, gaf een paar dagen voor de stemming een goed te volgen uitleg waarom zo’n verbod niet kan. ‘In de Mediawet staat dat de NOS geen gratis diensten mag leveren aan commerciële partijen als die daar geld mee kunnen verdienen.’ Vandaar dat cafés een marktconforme vergoeding moeten betalen als zij wedstrijden laten zien op een groot scherm binnen én buiten. Als de Tweede Kamer dat zou willen veranderen, dan moet hij de wet aanpassen. Alleen scoren parlementariërs daar onvoldoende mee. Met enkel een wetsverandering komen zij niet op tv of in de krant. Lees hier hun hele blog.
