[BLOG] Nieuwe maand, nieuwe blog. Waarin ik het dit keer eens wil gaan opnemen voor jonge, talentvolle discjockeys die eerst met veel bombarie ergens binnengehaald worden, ingezet worden op belangrijke uren, soms te vroeg voor de leeuwen gegooid, soms te veel belast, vaak helemaal niet begeleid worden en als zo’n deejay dan ineens eventjes niet meer kan presteren door afleiding, uitputting of gebrek aan goede feedback gewoon genadeloos opzij geschoven worden of nog erger: ontslagen. Met alle psychische gevolgen van dien. Klinkt dit je bekend in de oren?
Er is heden ten dage veel te doen rondom soapsterren als Ferry Doedens en Jimmy Geduld die in de vernieling zijn geraakt, nadat ze eerst op jonge leeftijd wereldberoemd werden in Nederland dankzij de dagelijkse soap GTST. De gemiddelde mens haalt zijn schouders op en denkt ’tja, hadden ze er zelf maar niet zo’n potje van moeten maken’ maar als je iets dieper kijkt, wat gelukkig nu gebeurt, wordt het ook pijnlijk duidelijk dat ze toch vooral gebruikt zijn en net zo makkelijk weer ingewisseld. Zo is het bij de radio ook. Maar weinig stations doen aan ‘nazorg’ bij hun talenten. Uitzonderingen daargelaten, daarom was ik ook zo verheugd toen ik hoorde dat er bij Talpa Radio wel nog medemenselijkheid is en jocks de mogelijkheid krijgen om af en toe even uit te rusten als ze uitgeput zijn of er even doorheen zitten.
Alhoewel, als ik denk aan hoe het met Igmar Felicia nu gaat denk ik, hadden ze daar bij 538, QMusic en Slam! niet ook anders mee om kunnen gaan? Ja hij heeft psychische problematiek waar hij in zijn documentaire ook openhartig over is, maar dit wordt op z’n minst aangewakkerd door de prestatiecultuur bij eerdergenoemde stations en het (zo ver ik het kan inschatten) ontbreken van duidelijke begeleiding. Een station als Radio 10 heeft sinds het vertrek van de stationmanager naar JOE niet eens meer een eigen dedicated leider, zie het resultaat.
Ik baseer dit natuurlijk ook op eigen ervaring. Heb het al vaker benoemd hier maar een van de redenen dat ik radiostudio’s tegenwoordig ook liever mijd is mijn ervaring in de zeven jaar dat ik werkzaam was voor de TROS op 3FM. ‘Als je niks hoort, gaat het goed’ was het credo daar. Ik werd in die tijd als een-en-twintigjarige overal voor gevraagd, van het invallen op 16-18u voor Rob van Someren op 3FM tot de Gouden Uren op Radio 2, hitlijsten, álles. Op een gegeven moment zat ik 7 dagen per week op de zender, omdat ik ook nog vier nachten deed in gezamenlijke zendtijd op 3FM. Daarbij de ochtendshow op de TROS zaterdag, effe bijslapen, hup de Mega Top 50 ’s middags. Zaterdagavond nog pad met de TROS Drive In Show, werd ook van je verwacht.Totdat ik op een gegeven moment opbrandde, kribbig werd en toen lag het állemaal aan mezelf. Ontslag. ‘Aan je deejay kwaliteiten ligt het niet’ zei programmabaas Daniël ‘Henk’ Dekker.
Gelukkig waren er nog mensen als Rob Stenders, die me meteen onder zijn hoede nam en Uunco Cerfontaine en Patrick Kraakman die mijn talent herkenden en me bij Radio Veronica verwelkomden, om daar 12 jaar met veel plezier nog de commerciële kant van het radiovak te beleven, met zo’n beetje alle shifts waaronder een dagelijkse ochtendshow. Maar ook daar liep ik op een gegeven moment tegen mensen aan die denken dat je een radiodiscjockey louter en alleen aan het werk moet zetten, ze nooit mogen klagen want ‘hey, dit is toch wat je altijd wilde?‘. Nee, misschien heb jij gewoon geen kaas gegeten van mensen managen. Met als gevolg dat ik in 2016 ook vaarwel zei tegen Veronica.
Genoeg over mij. Ik denk ook aan een talentvolle discjockey als Dimitris Kops, die weg moest bij SLAM! omdat hij naar verluidt op zijn strepen ging staan over zijn contract en verdiensten, hij moest in loondienst en kreeg ineens minder betaald dan als ZZP’er. Kinderachtig gedoe over niet de studio mogen verlaten voor een broodje en naar welke WC hij moest. En als iemand dan thuis zit zeggen ‘ja met hem valt niet te werken’. Onzin. De begeleiding van talent bij radiozenders is vaak om te huilen. Je wordt gebruikt zolang je in het plaatje past, van alles beloofd om maar te blijven presteren en als je eens komt vragen ‘zeg, ik zou toch dat tijdstip krijgen’ is het ineens niet waar. Kortom: ja, ook de radiowereld is bij tijd en wijle een toxische werkomgeving. Er zijn zo nog tientallen verhalen van deejays die ineens weg moeten omdat er een nieuwe programmaleider komt. En waar de vorige alles fantastisch vond wat je deed, kun je nu ineens niks meer goed doen. Of de alom gehoorde klacht dat je als radiomaker weinig tot geen feedback krijgt, geen wonder dat deejays zo gevoelig zijn voor complimentjes.
Complimenten aan DPG en Qmusic hoe ze om zijn gegaan met Wim van Helden, die in korte tijd zijn beide ouders verloor en zijn vriendin ook nog eens ziek werd. Hij heeft van Q ruimschoots de tijd gekregen om bij te komen. En zo zullen er nog meer goede voorbeelden zijn van zenders waar je niet louter als een kostenpost dan wel invulling gezien wordt maar als mens van vlees en bloed. Laat vooral achter in de comments welk voorbeeld ik vergeten ben, zowel positief als negatief. Een ding weet ik wel: zorg als je daadwerkelijk doorbreekt dat je toch zelf iets van een manager of begeleider regelt. Die namens jou onderhandelt, je energiebalans nauwlettend in de gaten houdt en ook op dingen NEE zegt tegen je werkgever of een andere opdrachtgever. Als je van je hobby je werk maakt, wat in radioland vaak het geval is, kun je dat zelf namelijk lastig, je vindt alles leuk. En een werkgever is alleen maar blij met iemand die zich voor 200% inzet, die zal je niet afremmen. Totdat je het ineens niet meer kunt opbrengen, dan gaan er andere krachten spelen en staat er altijd iemand te trappelen om je plekje in te nemen. Wees gewaarschuwd, kom op voor jezelf en zie in dat, hoe enthousiast het station ook over je is, het zo kan om slaan. Neem jezelf in bescherming voordat het te laat is!
Hierboven drie voorbeelden van radiodeejays die niet meer landelijk te horen zijn, vanwege overbelasting en niet nagekomen afspraken
Zo maar wat radiomakers die me te binnen schieten die te maken hebben gehad met een burn-out:
Chris Bergström
Niek van der Bruggen
Herman Hofman
Coen Swijnenberg
Rámon Verkoeijen
Sander Lantinga
Allemaal dom gezeik, je moet een fucking programma van 2-3 uur maken en dáár raak je al overspannen van. Echt, ga thee schenken in een bejaardentehuis. If you can’t stand the heat stay out of the fucking kitchen
Ik spreek jou nog wel eens als je zo onder druk komt te staan. Live radiomaken bij een landelijke radiozender is met niks te vergelijken, zeker niet met verkeerd management
Allemaal watjes, ik maak ook radioprogramma`s voor mijn zender, niks geen druk, van plaatjes draaien wordt je echt niet moe , stel alles zelf samen, neem het op en ben soms meer dan 10 uur bezig, en moe ? ,,, nee hoor voldaan als ik weer een goed , en met de grootste zorg een programma heb gemaakt ! Radio maken is geen hobby,of werk, maar een passie !
Jezelf als ijkpunt nemen..en addv mensen beoordelen…
Mag ik daar iets van vinden?
Bart, als je oprecht denkt dat het alleen maar 2/3 uur werken is per uitzending: verdiep je eens in het vak.
Je hebt een hoop te leren.
Anton Griep zit nu ook al maanden thuis. Het siert Domien en Q dat ze er niet vaak over praten
Er wordt vaak vanuit gegaan dat er een arbeidsconflict is als iemand thuis zit met een burn-out. Het kan ook en en. Vaak is het inderdaad een combinatie prive en werk waar de oorzaak ligt
Timur herinner ik me, burn out
Ja het is eerder regel dan uitzondering aan het worden
Maar bij Timur speelde zijn privéleven ook mee, zoals uit de kast komen
Dit gebeurt helaas ook bij andere beroepen en als je hetzelf niet hebt meegemaakt dan kun je soms wat bagatelliserend reageren.
Deed ik ook totat het mij ook overkwam. Het is vaak een optelsom van werk en privézaken.
De meeste managers willen dat je altijd meer dan 100 procent geeft terwijl zij de hele dag wat vergaderen.
Beste managers vergaderen is geen echt werk.
Helaas zijn er mensen die een burn out faken waardoor de hr afdeling soms wat lastig kan gaan doen.
Ik ben bang dat het burn out probleem steed groter wordt omdat veel bedrijven mensen die weg gaan niet vervangen en verwachten dat de rest dit werk erbij doet.
Minder personeel is meer geld voor de aandeelhouders.
Krijgen wij straks ook zoals in de USA
Geld boven mensen ?
Nou precies dit. Vaak is het ook mismanagement bij de (nieuwe) eigenaars, die totaal geen kaas gegeten hebben van het radiovak.
Ik moet denken aan de Telegraaf Media Groep die de Sky Radio Group kocht. Een veel te hoge winst beloofd was. En ze dus maar op alles gingen bezuinigen en er bij Veronica een soort vakantieprogrammering van maakten met vier uur durende shifts overdag, om maar zo weinig mogelijk uit te hoeven geven.
Met als uiteindelijke uitkomst dat ze op een gegeven moment de hele Sky Radio Group, inclusief Radio Veronica en Sky Radio, praktisch weggegeven hebben aan John de Mol
Bedrijven en medewerkers gaan kapot aan te veel managers.
Er zijn ook mensen die alleen maar solliciteren op managementsfuncties vanwege het (soms) hogere salaris, terwijl ze daar absoluut helemaal niet geschikt voor zijn. In veel bedrijven zijn te veel managers of soms zelfs helemaal geen managers nodig. Medewerkers zullen vaak harder werken en meer verantwoordelijkheid nemen bij minder of geen managers. In Nederland is het te ver doorgeslagen met managementfuncties. Bedrijven stop daarmee!!
Over deejays die denken ook een radiostation te kunnen runnen kunnen we ook nog wel eens een boompje opzetten
Hallo Patrick,
Ben het meestal met je eens wat ik lees, maar in deze totaal niet.
Ga je mij nu echt wijsmaken dat paar uurtjes werk per dag killing is.
Kom op zeg, als je niet tegen de verwachte prestatie-curve kan zit je duidelijk niet op je plaats en wordt t tijd dat je een echte baan zoekt zou ik zeggen.
Dat geldt dito voor de door jou bebouwde snuivers Doedens en Geduld.
Als t echt allemaal niet aan hun ligt waarom zijn zijndan de enige twee na honderd jaar GTST?
Hier komt heel veel meer bij kijken, niet alleen het werk wat je doet en de druk die dat oplevert, maar ook omgaan met roem, geld en hoe er van alle kanten aan je getrokken wordt als je talent blijkt te hebben
Je ziet het in de voetbalwereld ook gebeuren met jong talent, als dat niet goed begeleid wordt dan is de kans dat het misgaat zeker aanwezig
Talloze mensen staan vijf keer per week voor dag en dauw op om dan te werken in een fabriek, of om straten te maken, vuilnis op te halen, huizen te bouwen, in weer en wind, en pas rond 5 of zes uer thuiskomen en dan nog een gezin hebben. En jij wil dat we medelijden hebben met DJs die de druk niet aankunnen voor 2 tot max 3 uurtjes per dag, lekker binnen, zittend een plaatje aan en afkondigen elke vijf of zes minuten of een item doen of gesprekje dat hun redactie en producer al heeft voorbereid?
Kom nou toch op. Als je dar een burnout van krijgt of de druk niet aankan van t management, dan moet je gewoon een andere baan zoeken.
Dit zijn vergelijkingen die nergens op slaan. Vergelijk het eerder met een chirurg die ook geen fouten mag maken.
Moet jij je voorstellen dat je je werk moet doen terwijl al je collega’s en bazen mee zitten te kijken en luisteren, terwijl er ook nog eens 100.000 andere luisteraars zijn
Dat kun je niet helemaal vergelijken met een Chirurg Pat.😀
Als jij een verkeerd schuivertje maakt op het mengpanee, dan is er niets aan de hand. Maar als een Chirurg een verkeerd schuivertje met een mesje in een buikwand maakt,dan heeft hij gelijk de tuchtraad en nabestaanden achter zich aan. Nee, je moet geen appels met peren vergelijken. Die Chirurg heeft het echt heel veel zwaarder.😁
De vergelijking klopt als je kijkt naar de opperste staat van concentratie en hoge beloning voor een uitzonderlijke prestatie waar veel vanaf hangt
Jimmie Geduld is al 30 jaar verslaafd en al 28 jaar weg bij GTST. De laatste 28 jaar snuiven hebben niets te maken met de TV wereld. Geduld doet t allemaal zelf. Bovendien, zijn zoveel mensen die niet afglijden tot het nivo Doedens en Geduld of Wijdeven. Ik zeg niet dat andere bekende mensen niet snuiven, misschien kunnen ze dat recreatief, weten wij veel. Maar als je bedenkt dat GTST de afgelopen decennia duizenden acteurs en actrices heeft gehad dan is t statistich natuurlijk logisch dat er verslavingsgevoeligen bijzitten. Mathew Perry kwam er ook niet vanaf ondanks zijn honderden miljoenen op de bank. Sommige mensen kunnen bljkbaar niet gered worden.
Eltom John en Robbie WIlliams wel, George Michael en Withney Houston niet. Sommige mensen stoppen niet, of je nu 2000 e per maand verdiend met afrukken boven de wasbak of dat je 200 miljoen op de bank hebt.
Dus deze column slaat wmb de plank flink mis.
Je moet maar eens bedenken waarom mensen naar de middelen grijpen, is dat uit luxe denk je of uit het dempen van allerlei angsten en druk?
Op de zuidas wordt nog veel meer gesnoven, er zijn dakdekkers die aan de drank zijn, of huismoeders. Iemand is verslavingsgevoelig of kan de druk niet aan, een DJ heeft het echt niet zwaarder dan een chirurg of een booreilander. In elke lagen van de bevolking en in elke brance is druk. Dat heeft niets te maken met het werk, dan doen ze verkeerd werk of moeten ze aan zizchzelf werken. Waarom is Lieke van Lexmond niet aan de drugs, of Edwin Evers (Zover we weten natuurlijk.
Geduld en Doedens zouden hoogstwaarschijnlijk ook verslaafd zijn geraakt als ze een ander vak hadden.
Er is echt wel onderzoek gedaan naar hoog risico op verslaving beroepen en media en artiest zijn is daar zeker een van
Ik wacht met smart op de dag dat Gordin aankondigt een burn-out te hebben
Waar ik Gordin zei, bedoelde ik Gordon. Ik zet 2 jokers in en stop de tijd
Knap hoor! Trots op jezelf?
Wat mij betreft heb je een punt. De radio (en ook de TV) wereld is een gifbelt, meestal gestuurd door leiding die geen flauw idee hebben hoe je een fader open zet.. laat staan leiding kunnen geven. De honger van jonge programmamakers wordt tot in den treure uitgebuit omdat ze in de leiding maar al te goed weten, ze willen het zo graag. En als het de leiding niet is, zijn het wel je collega’s die op je baantje azen. Die gaan er bij de leiding tot hun ellebogen in als het moet. Met uitzonderingen, is het zo verrot als wat!
Het is inderdaad een zeer competitieve wereld. Een van de manieren om dit een beetje binnen de perken te houden is je deejay team niet al te groot maken, met hooguit een of twee jonge talenten en voor de rest gevestigde namen.
Helaas zijn het de onbekwame managers die hun personeel liever bang voor hun baantje houden, zo lopen ze lekker in de pas. En durven dus helemaal niks meer uit te proberen, wat zo broodnodig is in een creatieve sector als de radio
Hoe is het bedrijf waar je werkt? En hoe zit jij als mens in elkaar? Dat zijn bepalende factoren.
Bestoken ze je met detailanalyses van de dingen die niet goed gaan, terwijl er geen compliment vanaf kan? Vraag je het bedrijf zich aan hun belofte te houden en doen ze dat niet? Is jouw inzet op niveau 10 nooit goed genoeg? Dan groeit er iets scheef.
Als je als persoon geen 6 kan leveren, omdat je altijd 10 wil, maar daar krijg je de tijd/geld niet voor, loopt het ook mis. Je gaat dan te hard werken, deels in eigen tijd. En als je al onzekerheden hebt loop je in een werksfeer waar jouw stoel elke dag opnieuw vergeven kan worden op je tandvlees. Niet even, altijd.
Een DJ maakt ook gemakkelijk 8 uur, die staat altijd aan tijdens en na het programma. Das geen stratenmaker of verpleegkundige, maar het is toch ook geen wedstrijd ‘zwaarste beroep’?
Juist jonge mensen pakken alles aan omdat ze het allemaal leuk vinden en willen leren. Maar ook omdat ze weten dat een ja-houding helpt in het verdere selectieproces. Maar je kan dan niet makkelijk meer op je strepen gaan staan later.
En tot slot de arbeidsvoorwaarden. Als starter moet je op de radio al op moeilijke uren werken. Die laten zich lastig rijmen met een sociale kring, hobby’s of een relatie. Ga dan niet moeilijk doen over een broodje (dj met honger is niet gezellig) of gebruik van de wc (daar wordt je ook geen blijer mens van).
Duidelijke, faire en goede begeleiding met rust. Dan komen die startende DJ’s er wel.
Het is precies dit. En het maar raar vinden als iemand dan ineens uit zijn of haar slof schiet. Ja hallo baas, jij hoeft niet om 03u ’s nachts op om de graveyard shift te doen!
Je hebt helemaal gelijk Patrick. Ikzelf had bij Radio 10 ooit te maken met een bijna-burnout. Ik kreeg de tijd (2 maanden) om te recupereren. Toen ging het weer! Met dank aan mijn baas!
De mol?
En vanaf toen noemde iedereen je Ron de Kanon! Was het Jeroen Soer die zo coulant was?
Ja, Soer was echt geweldig voor mij.
Sjongejongejonge. Ik werk inmiddels 26 jaar bij de landelijke radio en ben ook te horen. Ik heb nog nooit ook maar 1 greintje negatieve spanning gevoeld. Wel fijne spanning voordat je begint aan een nieuw avontuur, maar verder is het gewoon een kwestie van doen.
Ik heb het nooit begrepen dat dj’s een burn out kunnen krijgen. Het is het makkelijkste beroep dat er bestaat
Dat fiets jij er te makkelijk doorheen
Hoi Patrick,
Als je iets schrijft over je TROS periode op 3FM doe het dan wel correct. Jij hebt de Mega Top 50 nooit gepresenteerd, wél de Mega Top 100 als invaller van 4 juli 1998 t/m 10 oktober 1998 op “de zinderende zaterdag”. Van 4 januari 1997 t/m december 2002 was de publieke hitlijst de Mega Top 100. Heb in 1998 nog een cd pakket bij je gewonnen tijdens de Interactieve Cyber Top 50. In die tijd was je inderdaad heel veel op 3FM te horen.
Autisme lijkt me best heftig.
Is deel van het probleem ook niet dat Nederland geen radio-industrie heeft. Als jij een waterdrager baantje bij een van de commerciële zenders hebt weet je dat je uren zo ingepikt kunnen worden door een ander als de luistercijfers tegenvallen. Daar zou ik ook stress van krijgen. In de USA hop je dan met gemak naar een andere job, maar die zijn hier niet voorhanden.
Klopt, de radiomarkt in Nederland is ziek, mede dankzij een té commerciële publieke omroep
Omdat er maar een paar grote spelers zijn die meerdere zenders bezitten.
En die zenders zijn er niet beter van geworden. Integendeel…tis allemaal een pot nat.
Maar even in het algemeen.
Er zijn mensen de dagelijks sjouwen en met gemak de pensioen halen. Stel je je dan aan als je door je rug gaat bij het optillen van een pak melk? Nee.
Zo is het tussen je oren ook.
Het maakt ook het continu sjouwen normaal he? Dus continu een “ziek” werksfeer (treiteren of andere druk) is ook niet normaal. Als dj,s samen zou je dat de bobo.s duidelijk kunnen maken. Zonder dj heeft J.deMol niks aan zijn zenders.
Zal ik de “DJ vakbond” oprichten?
Meer Jeroen Soers zijn er nodig.
Toch?
Vergat een woord.
-niet-
Een groot gedeelte zit ‘m in het NL-medialandschap met een bizarre rol van de staatsomroep.
Wat te denken van Jeroen van Inkel die weg moest bij Veronica omdat Veronica wilde verjongen. Voor Jeroen in de plek kwam Giel Beele ja nee die is jong m.n.h. (Maar niet heus). Jeroen met zijn jaren trouwe dienst aan Veronica werd gewoon gedumpt door ze. Schandalig!
Jeroen van Inkel werd opgevolgd door Niek van der Bruggen.
Voorbeelden? Rob van Someren die ontslagen werd na een hartaanval?
En deze stresskip zelf die er al heel lang achter is dat je een dikke huid moet hebben om te overleven in radioland.
Na mijn ontslag bij GOZ was ik er wel klaar mee. Nu zielsgelukkig bij een lokale omroep. Geen overdreven prestatiedruk.
Het maakt niet zoveel uit of je radio dj bent. Als je als 16 jarige te weinig bessen plukt plannen ze je niet meer in, als je als 25 jarige niet hard genoeg werkt hang je onderaan en als je als 50 jarige manager je personeel niet onder controle krijgt kun je na 3 jaar wieberen. Zo is het leven, idealiter wil je dat niet maar het is wel de praktijk. Een dj heeft prestatie druk,maar een timmerman ook. Ermee om leren gaan is het belangrijkste
Radio is een slangenkuil, was altijd al zo en zal altijd zo zijn.
Dat heeft ook wel iets.
Belangrijk is: just be yourself.
Feit is ook dat een werkgever mensen aan neemt. (Nog) geen robots. Praktijk is dat werkgevers voor weinig heel veel willen. Zeker als er genoeg werknemers zijn… In Nederland wordt daardoor graag werklui uit oost Europa gehaald. Wil je als bijv.
Moeten scoren want wee dat Ome John je op straat zet. Er zijn blijkbaar dj.s in zo,n “fabriek” willen werken.
En gek vinden dat een station niet echt boven drijft. Ja de pareltjes zullen goed beloond worden. Maar ook degene die snachts of weekenden werken?
Praktijk kan wel anders. Ik kreeg afgelopen een, ja sorry, lullig broodtrommeltje van mijn werkgever. Maar het gebaar vond ik fijn. Klein gebaar van waardering. In John de Mol zijn geval kan het een gouden trommeltje zijn….dat ter zijde. Zou hij op het idee komen uberhaubt. Dus ook voor de technici enzo?
Vooral een gevalletje van grenzeloze ambitie en zelfoverschatting (gebrek aan zelfreflectie). Dat zie je in elke beroepsgroep de radiowereld is niet uniek hierin. De zorgmedewerker die de last van de hele wereld op zijn of haar schouders draagt, de docent die zo ziek als een hond voor de klas staat omdat er geen vervanger is en elke corporate suite die op de zuidas werkt en denkt dat de financiele wereld instort als hij niet werkt.
Prachtig commentaar Barth, dank daarvoor. En ja, eens. In radioland komt het te weinig voor dat jocks van zichzelf doorhebben waar ze -niet- goed in zijn en dat tegen beter weten in niet steeds blijven proberen, met alle frustratie van dien
‘If you’re Clint Eastwood, don’t try to be Eddie Murphy’
Het menselijk is totaal weg. Als dj/presentator (m/v/x) moet je altijd die 110% geven. Stel je voor dat je dag eens niet heb. Dan word evengoed verwacht dat je de positieve vibe neerzet die menig statiion graag uitstraalt. Misschien levert het wel boeiende te radio op als diezelfde dj gewoon eens eerlijk durft te zeggen dat hij of zij vandaag even niet zoveel zin heeft. Niets menselijks is de dj vreemd.
Eens, dat maakt het ook stressvol, dat je constant bij de ‘stationality’ moet passen. Ook al heb je weinig energie, toch energiek klinken, vrolijk zijn en laten horen dat je er zin in hebt
Het is wel grappig. Toen er alleen nog maar Hilversum 3 bestond en dj’s bij hun omroep maar 1x hun programma konden maken, waren ze oh zo blij dat ze naar Cable One of Radio 10 Gold konden verhuizen.
Ik denk dat Nederland veel te veel dj stations hebben met dezelfde soort programma’s. En dat heen en weer switchen van werkgevers. Echte grote namen heb je amper nog, een paar ego’s die neerkijken op hun mindere collega’s. Soms ook terecht. Een Sander Hoogendoorn of Frank van de Lende. Maar ze hebben ook geen zelfkennis en iets anders gaan doen.
Als je de werkdruk niet aankan of het ergens niet leuk vindt, kun je natuurlijk ook gewoon wat anders gaan doen. Beter voor jezelf en zeker voor de luisteraar.
Ik weet niet hoe het komt, maar overal kunnen jongeren steeds minder hebben, in de hele maatschappij trouwens.
Er is een groot verschil. Jocks die wel de extra mijl lopen, naast hun programma zichzelf en hun zender verkopen, denk aan Giel die altijd moeiteloos de moeite nam om in de DWDD het met Mathijs passievol over nieuwe muziek te hebben, Evers die iedere kans aangreep om z’n programma te verkopen in welk TV programma dan ook. Jocks die altijd die extra stap zetten.
Ook zijn er jocks die geen flauw idee hebben wat ze gaan zeggen als ze de microfoonschuif omhoog gooien… en gewoon gezellig gaan wauwelen. Er zijn ook duo’s die erop vertrouwen dat de grap wel komt. Klopt, na 9 minuten wauwelen komt die grap ook wel een keer. Jocks die in hun shift van 2 uur anderhalf uur tussen de spreeks door lekker op de bank liggen die in de studio staat. Huh, is die k*tplaat nu alweer afgelopen?!?
Ik hoor weinig drang bij jocks om vandaag een beter programma te maken dan gisteren. Ik hoor geen voorbereiding. We doen maar wat… Toch?
Exact dit. En als je dan met een boek uit Amerika komt is het allemaal gedateerd en gelden de adviezen anno 2026 niet meer
Overal waar veel geld wordt verdiend is hoge druk en worden extra’s van je verwacht naast je normale werk. Als je daar niet aan mee doet heb je een probleem. In mijn beroep (ICT) wordt ook van je verwacht dat je het nieuwste van het nieuwste leert en het liefste nog met een certificaat wat je in je eigen tijd dient te behalen, dat je events bezoekt en dat je ook nog zoveel mogelijk uren maakt voor het consultancy bureau ook al is de opdracht aan het einde van het land. Daar moet je tegen kunnen en de ene kan dat, de ander vindt het helemaal niks. In de media wereld is het misschien nog wel erger, omdat je daar ook sociaal moet zijn en altijd je gezicht vrolijk of je stem moet laten zien/horen. Een radio maker kan eigenlijk niet ziek zijn of een slechte dag hebben, want de luisteraars hebben direct commentaar en gaan naar een ander programma, dus ik snap wel waarom de DJ’s, de Soapies, de Presentatoren het zwaar hebben, je krijgt er goed voor betaald, maar de druk is ook heel hoog. Daarnaast hoor ik mensen zeggen “huh, je maakt maar 3 uur radio”, maar ik neem aan dat ze ook heel veel moeten voorbereiden. En wij toetsenbord ridders kunnen dit niet beoordelen totdat we dit zelf jaren doen en een gezin hebben dat ook draaiende moet worden gehouden. Heftig hoor