[BLOG] Nieuwe maand, nieuwe blog. Waarin ik het dit keer eens wil gaan opnemen voor jonge, talentvolle discjockeys die eerst met veel bombarie ergens binnengehaald worden, ingezet worden op belangrijke uren, soms te vroeg voor de leeuwen gegooid worden, soms te veel belast, vaak helemaal niet begeleid worden en als zo’n deejay dan ineens eventjes niet meer kan presteren door afleiding, uitputting of gebrek aan goede feedback gewoon genadeloos opzij geschoven worden of nog erger: ontslagen. Met alle psychische gevolgen van dien. Klinkt dit je bekend in de oren?
Er is heden ten dage veel te doen rondom soapsterren als Ferry Doedens en Jimmy Geduld die in de vernieling zijn geraakt, nadat ze eerst op jonge leeftijd wereldberoemd werden in Nederland dankzij de dagelijkse soap GTST. De gemiddelde mens haalt zijn schouders op en denkt ’tja, hadden ze er zelf maar niet zo’n potje van moeten maken’ maar als je iets dieper kijkt, wat gelukkig nu gebeurt, wordt het ook pijnlijk duidelijk dat ze toch vooral gebruikt zijn en net zo makkelijk weer ingewisseld. Zo is het bij de radio ook. Maar weinig stations doen aan ‘nazorg’ bij hun talenten. Uitzonderingen daargelaten, daarom was ik ook zo verheugd toen ik hoorde dat er bij Talpa Radio wel nog medemenselijkheid is en jocks de mogelijkheid krijgen om af en toe even uit te rusten als ze uitgeput zijn of er even doorheen zitten.
Alhoewel, als ik denk aan hoe het met Igmar Felicia nu gaat denk ik, hadden ze daar bij 538, QMusic en Slam! niet ook anders mee om kunnen gaan? Ja hij heeft psychische problematiek waar hij in zijn documentaire ook openhartig over is, maar dit wordt op z’n minst aangewakkerd door de prestatiecultuur bij eerdergenoemde stations en het (zo ver ik het kan inschatten) ontbreken van duidelijke begeleiding.
Ik baseer dit natuurlijk ook op eigen ervaring. Heb het al vaker benoemd hier maar een van de redenen dat ik radiostudio’s tegenwoordig ook liever mijd is mijn ervaring in de zeven jaar dat ik werkzaam was voor de TROS op 3FM. ‘Als je niks hoort, gaat het goed’ was het credo daar. Ik werd in die tijd als een-en-twintigjarige overal voor gevraagd, van het invallen op 16-18u voor Rob van Someren op 3FM tot de Gouden Uren op Radio 2, hitlijsten, álles. Op een gegeven moment zat ik 7 dagen per week op de zender, omdat ik ook nog vier nachten deed in gezamenlijke zendtijd op 3FM. Daarbij de ochtendshow op de TROS zaterdag, effe bijslapen, hup de Mega Top 50 ’s middags. Zaterdagavond nog pad met de TROS Drive In Show, werd ook van je verwacht.Totdat ik op een gegeven moment opbrandde, kribbig werd en toen lag het állemaal aan mezelf. Ontslag. ‘Aan je deejay kwaliteiten ligt het niet’ zei programmabaas Daniël ‘Henk’ Dekker.
Gelukkig waren er nog mensen als Rob Stenders, die me meteen onder zijn hoede nam en Uunco Cerfontaine en Patrick Kraakman die mijn talent herkenden en me bij Radio Veronica verwelkomden, om daar 12 jaar met veel plezier nog de commerciële kant van het radiovak te beleven, met zo’n beetje alle shifts waaronder een dagelijkse ochtendshow. Maar ook daar liep ik op een gegeven moment tegen mensen aan die denken dat je een radiodiscjockey louter en alleen aan het werk moet zetten, ze nooit mogen klagen want ‘hey, dit is toch wat je altijd wilde?‘. Nee, misschien heb jij gewoon geen kaas gegeten van mensen managen. Met als gevolg dat ik in 2016 ook vaarwel zei tegen Veronica.
Genoeg over mij. Ik denk ook aan een talentvolle discjockey als Dimitris Kops, die weg moest bij SLAM! omdat hij naar verluidt op zijn strepen ging staan over zijn contract en verdiensten, hij moest in loondienst en kreeg ineens minder betaald. Kinderachtig gedoe over niet de studio mogen verlaten voor een broodje en naar welke WC hij moest. En als iemand dan thuis zit zeggen ‘ja met hem valt niet te werken’. Onzin. De begeleiding van talent bij radiozenders is vaak om te huilen. Je wordt gebruikt zolang je in het plaatje past, van alles beloofd om maar te blijven presteren en als je eens komt vragen ‘zeg, ik zou toch dat tijdstip krijgen’ is het ineens niet waar. Kortom: ja, ook de radiowereld is bij tijd en wijle een toxische werkomgeving. Er zijn zo nog tientallen verhalen van deejays die ineens weg moeten omdat er een nieuwe programmaleider komt. En waar de vorige alles fantastisch vond wat je deed, kun je nu ineens niks meer goed doen. Of de alom gehoorde klacht dat je als radiomaker weinig tot geen feedback krijgt, geen wonder dat deejays zo gevoelig zijn voor complimentjes.
Complimenten aan DPG en Qmusic hoe ze om zijn gegaan met Wim van Helden, die in korte tijd zijn beide ouders verloor en zijn vriendin ook nog eens ziek werd. Hij heeft van Q ruimschoots de tijd gekregen om bij te komen. En zo zullen er nog meer goede voorbeelden zijn van zenders waar je niet louter als een kostenpost dan wel invulling gezien wordt maar als mens van vlees en bloed. Laat vooral achter in de comments welk voorbeeld ik vergeten ben, zowel positief als negatief. Een ding weet ik wel: zorg als je daadwerkelijk doorbreekt dat je toch zelf iets van een manager of begeleider regelt. Die namens jou onderhandelt, je energiebalans nauwlettend in de gaten houdt en ook op dingen NEE zegt tegen je werkgever of een andere opdrachtgever. Als je van je hobby je werk maakt, wat in radioland vaak het geval is, kun je dat zelf namelijk lastig. Je vindt alles leuk. En een werkgever is alleen maar blij met iemand die zich voor 200% inzet, die zullen je niet afremmen. Totdat je het ineens niet meer kunt opbrengen, dan gaan er andere krachten spelen en staat er altijd iemand te trappelen om je plekje in te nemen. Wees gewaarschuwd, kom op voor jezelf en zie in dat, hoe enthousiast het station ook over je is, het zo kan om slaan. Neem jezelf in bescherming voordat het te laat is!
Hierboven drie voorbeelden van radiodeejays die niet meer landelijk te horen zijn, vanwege overbelasting en niet nagekomen afspraken
Zo maar wat radiomakers die me te binnen schieten die te maken hebben gehad met een burn-out:
Chris Bergström
Niek van der Bruggen
Herman Hofman
Coen Swijnenberg
Rámon Verkoeijen
Sander Lantinga
Allemaal dom gezeik, je moet een fucking programma van 2-3 uur maken en dáár raak je al overspannen van. Echt, ga thee schenken in een bejaardentehuis. If you can’t stand the heat stay out of the fucking kitchen
Timur herinner ik me, burn out
Dit gebeurt helaas ook bij andere beroepen en als je hetzelf niet hebt meegemaakt dan kun je soms wat bagatelliserend reageren.
Deed ik ook totat het mij ook overkwam. Het is vaak een optelsom van werk en privézaken.
De meeste managers willen dat je altijd meer dan 100 procent geeft terwijl zij de hele dag wat vergaderen.
Beste managers vergaderen is geen echt werk.
Helaas zijn er mensen die een burn out faken waardoor de hr afdeling soms wat lastig kan gaan doen.
Ik ben bang dat het burn out probleem steed groter wordt omdat veel bedrijven mensen die weg gaan niet vervangen en verwachten dat de rest dit werk erbij doet.
Minder personeel is meer geld voor de aandeelhouders.
Krijgen wij straks ook zoals in de USA
Geld boven mensen ?
Hallo Patrick,
Ben het meestal met je eens wat ik lees, maar in deze totaal niet.
Ga je mij nu echt wijsmaken dat paar uurtjes werk per dag killing is.
Kom op zeg, als je niet tegen de verwachte prestatie-curve kan zit je duidelijk niet op je plaats en wordt t tijd dat je een echte baan zoekt zou ik zeggen.
Dat geldt dito voor de door jou bebouwde snuivers Doedens en Geduld.
Als t echt allemaal niet aan hun ligt waarom zijn zijndan de enige twee na honderd jaar GTST?