The Crew: Trendsetten vanuit de polder

Pas­sie voor het vak, daar­mee be­gint en ein­digt al­les bij The Crew. Én met fat­soen­lij­ke en tij­di­ge be­ta­ling van de vak­men­sen. Frus­tra­tie dat dat laat­ste in de au­dio­vi­su­e­le sec­tor niet zo ge­woon is, was ooit zelfs een be­lang­rij­ke drijf­veer om The Crew op te rich­ten.

,,Wij wil­den geen spel­le­tjes spe­len met men­sen”, legt Job Scholt­ze uit. ,,Daar­om han­te­ren we fat­soen­lij­ke dag­ta­rie­ven en be­ta­len we men­sen bin­nen een maand uit, al is dat soms best moei­lijk.’’ Met lede ogen zien hij en Ivo Bor­kus wat er de laat­ste ja­ren ge­beurt in ‘Hil­ver­sum’. Staats­se­cre­ta­ris Dek­ker (me­dia) ‘be­zui­nigt al­leen maar’, me­dia­be­drij­ven re­a­ge­ren daar­op niet zel­den door ta­rie­ven zo ver te druk­ken dat free­lan­cers niet eens meer een ar­beids­on­ge­schikt­heids­ver­ze­ke­ring kun­nen be­ta­len. Scholt­ze: ,,Het is een tik­ken­de tijd­bom, voor­al voor zz­p’ers”.

Dat Bor­kus en Scholt­ze hun best doen het an­ders te be­na­de­ren hangt mede sa­men met hun over­tui­ging dat de men­sen het ver­schil ma­ken. Bor­kus: ,,Wij wer­ken met een gro­te groep ‘vas­te’ free­lan­cers. Dat is onze kracht. Als een klant voor een klus graag Pie­tje wil, dan krijgt hij van ons Pie­tje.’’

Hun men­sen zet­ten ze in op een veel­heid van ter­rei­nen: voor li­ve­s­hows en do­cu­men­tai­res, sport­eve­ne­men­ten en speel­films, con­cer­ten en com­mer­ci­als. Van stea­di­cam (voor de leek: een draag­ba­re ca­me­ra die zon­der schok­ken filmt) heb­ben ze hun spe­ci­a­li­teit ge­maakt. ,,In Ne­der­land zijn er maar vier be­drij­ven die dat se­ri­eus doen voor te­le­vi­sie”, al­dus Scholt­ze. Op hun web­si­te dur­ven ze het zelfs aan te be­we­ren: ’Job en Ivo heb­ben de lat voor dit spe­ci­a­lis­me hoog ge­legd en be­schik­ken over een on­ge­kend uit­hou­dings­ver­mo­gen. Als zij een shot niet kun­nen ma­ken, dan is het niet ge­schikt voor stea­di­cam.’

Me­dia­stad?

Ne­gen­tien jaar lang ope­reer­de The Crew (en de zijn rechts­voor­gan­gers) van­uit een hou­ten on­der­ko­men aan de Hil­ver­sum­se Steyn­laan, sinds drie jaar huist het be­drijf aan de Mid­den­weg in de Hors­ter­meer­pol­der. ,,Dit was een aard­ap­pel­schuur, maar zo­als je ziet heb­ben we die flink ver­bouw­d”, zegt Scholt­ze.

Is dat niet een beet­je vreemd: een me­dia­be­drijf dat de me­dia­stad ver­ruilt voor de pol­der? Scholt­ze: ,,Hoe­zo Hil­ver­sum me­dia­stad? We had­den daar op ei­gen ter­rein par­keer­plaat­sen in­ge­richt, maar dat mocht niet van de ge­meen­te. Au­to’s moesten – be­taald – op straat wor­den ge­par­keerd.’’ Bor­kus vult aan: ,,Daar kwam bij dat de ver­huur­der van het pand best een aan­tal door ons ge­wens­te ver­be­te­rin­gen wil­de aan­bren­gen, maar in ruil voor een fors ho­ge­re huur. En veel free­lan­cers die voor ons wer­ken, wa­ren het ver­keer in Hil­ver­sum wel zat.’’ Dus werd de nieu­we ze­tel de Hors­ter­meer, niet ver van Hil­ver­sum en vlak bij de snel­weg.

Bij­ko­mend voor­deel: op deze stek in de pol­der kun­nen ze hun ’trots’ in­pan­dig vei­lig par­ke­ren. Die trots – ,,Ons nieu­we pa­ra­de­paard­je”, zegt Bor­kus – is een spe­ci­aal voor The Crew ge­bouw­de, flexi­be­le re­gie­wa­gen. Die maakt het mo­ge­lijk ENG-ca­me­ra’s in te zet­ten in een mul­ti­cam-om­ge­ving. ,,Voor de in­rich­ting van de wa­gen heb­ben we alle gro­te re­gis­seurs van Hil­ver­sum ad­vies ge­vraagd, ook re­gie­as­sisen­tes trou­wens”, ver­telt Scholt­ze. Zo is heel veel prak­tijk­er­va­ring in de wa­gen ver­werkt, tot vloer­ver­war­ming in elk van de com­par­ti­men­ten aan toe. ,,En hij is he­le­maal 4K (voor heel scherp beeld, red.), dat is im­mers de toe­komst.’’

Wat voor de leek di­rect in het oog springt: het pa­ra­de­paard­je is een stuk klei­ner dan de gro­te re­gie­wa­gens die van­af het Hil­ver­sum­se Me­dia­park de wij­de we­reld in trek­ken. Bor­kus: ,,Hij is ook 20 tot 40 pro­cent goed­ko­per dan gro­te re­gie­wa­gens. Toch kan hij bij­na het­zelf­de en biedt hij plaats aan ne­gen men­sen.’’ Zo po­si­ti­o­neert The Crew zich tus­sen de fa­ci­li­tai­re gro­te kna­pen en de klei­ne be­drijf­jes. Scholt­ze: ,,Dat wordt niet over­al met ge­juich ont­van­gen, maar mis­schien zijn we wel een trend aan het zet­ten”.

Zin­gen­de mon­nik

Voor hun eer­ste klus met het pa­ra­de­paard­je moesten ze de aan­han­ger af­ge­lo­pen no­vem­ber wel ‘e­ven’ 1.700 ki­lo­me­ter naar het Ita­li­aan­se As­si­si rij­den. De Ame­ri­kaan­se Pu­blic Broad­cas­ting Ser­vi­ce (PBS) wil­de er een bij­zon­der mu­ziekspec­ta­kel vast­ge­legd heb­ben. Scholt­ze: ,,Een klas­siek zin­gen­de mon­nik op san­da­len en in ha­bijt. On­der de Ita­li­a­nen heeft hij de sta­tus van een soort Mi­chael Jack­son. Het pro­gram­ma ver­spreid­de zich via de bij PBS aan­ge­slo­ten zen­ders als een olie­vlek over de Ver­e­nig­de Sta­ten: vele mil­joenen men­sen za­gen het. En dat al­le­maal dank­zij een aan­han­ger uit Ne­der­horst den Berg.’’

Spreekbuis.nl

WAARDEER DIT ARTIKEL!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage, dan kan dat. Zo help je onafhankelijke mediajournalistiek in stand houden.

Donatie Spreekbuis € -

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*