[BLOG] Daar lig ik dan, op een eenpersoonsbedje in een klooster in Denekamp. Ik ben uitgenodigd door een vrouw die ik ooit interviewde om haar driedaagse stilte retraite bij te komen wonen. Heerlijk. Even weg uit de gekte van onze hypernerveuze samenleving, die vegetarische maaltijden heb ik er graag voor over. Natuurlijk check ik mijn e-mail op de kamer en ik krijg een melding van Google dat ze het bij de podcast Dit Was De Radio over je radionar en zijn zender KISS FM hebben gehad. Het is me te enerverend nu om het allemaal te gaan beluisteren, morgen gaat alweer vroeg de wekker voor het ochtendgebed met de nonnen hier. Maar ik kan wel vast wat gedachten met je delen hierover, ruimt ook lekker op in mijn hoofd voor het slapen gaan.

Ten eerste: Dit Was De Radio zegt in de omschrijving ‘dat ik iedereen de maat neem’. Dat is natuurlijk onzin. Ik benoem ook dingen die goed gaan. Waar ik wel een broertje dood aan heb is radiomensen die óf veel te lang op hun plek zitten en al jaren hetzelfde zitten te doen óf voor veel te veel geld een wanprestatie leveren. Of met planten- en prullenbakken door de radiostudio lopen te smijten als hun een tekstje niet bevalt van een producer of het verkeerde bedje klaar staat in OmniPlayer. Daarover trouwens nog een leuk liedje hier onder de column wat ik hoorde op Radio Alblasserdam.
Dit Was De Radio meet zélf met (meer dan) twee maten. Je kunt bijvoorbeeld mensen die (in hun eentje) maar een of twee programmaatjes per week doen, voor iets meer dan een onkostenvergoeding, niet vergelijken met iemand die vijf dagen per week te horen is, voor tonnen per jaar. Van laatstgenoemde mag je toch wat meer verwachten dan het inside geneuzel met een sidekick en onderbroekenlol waar vijf seconden over is nagedacht. Bovendien heb je als radiomaker wedstrijdritme nodig. En: last but not least: dat je kijk hebt op hoe radio het beste werkt, hoe je écht verbinding maakt met je luisteraar, hoe je free publicity scoort, hoe je slim inspeelt op de actualiteit en noem alle kennis maar op die je kunt opdoen over ons mooie vak wil nog niet zeggen dat je nog steeds in topvvorm bent en het allemaal volgens het boekje perfect doet.
Verder lopen ze bij DWDR te zeuren over iets wat ik zelf supercool vind: de afgelopen weken was bij de jongste radiozender van Nederland iets gaafs te horen: de KISS 40 mét een A.I. stem, in het Nederlands, gemaakt in Amerika. Hoe vet is dat! Okay, het klonk nog niet helemaal top maar wat een lef en durf om dit als eerste in Nederland zo te doen. Chapeau. Heel radioland doet maar lekker hitlijstjes en BN’ers bellen, hier worden dingen uitgeprobeerd. Goede radio is trial & error. Je luisteraar vergeeft het je als iets (nog) niet helemaal lekker loopt, wat ze je niet vergeven als je altijd maar op safe speelt en totaal niet meer verrassend bent.
Over zenders gesproken die al jaren in slaap zijn gekukeld: ik had je ook gelokt met de aankondiging dat Radio 538 een nieuwe programmering krijgt per 1 januari. Dit hoor ik nu van diverse kanten, verder heb ik er nog geen exacte info over behalve dat de positie van Frank Dane ter discussie zou staan. Die mag dan ook eens wat peper in zijn kont gebruiken en moet gewoon lekker TV gaan maken, zet jong talent Floris Molenaar daar toch neer.
Namens de nonnen hier in Denekamp wens ik je een rustige week toe. Ik sluit af met nog wat leuk lees- en luistermateriaal.
PATR!CK K!CKEN
radionar.nl
Wat je natuurlijk eerst wil horen is dat liedje over met nietmachines en plantenbakken gooien in de radiostudio. Goed voor de sfeer! Met dank aan Radio Alblasserdam:
Wat me nog het meest stoort aan dit verhaal wat al een hele tijd rondgaat over die agressie in een radiostudio dat naar verluidt de dienstdoende producer die het overkwam mocht ophoepelen maar wel eerst nog even een contractje moest ondertekenen dat ie zijn mond hierover moest houden, op straffe van een geldboete. Waanzin!
De dader kwam er vanaf met een waarschuwing en een ‘anger management cursus’. Wat een gekkigheid allemaal he? En maar leuk en lief lachen naar de webcams in de studio. Wat hebben we het gezellig. Maar ondertussen borrelt er een vulkaan die ieder moment kan uitbarsten. Lekker veilig!
Dan een geschreven interview gemaakt door Frank Waals, twee zomers terug toen ik net 50 was geworden voor Nieuwe Revu, waarin ik wel wat radiofiguren tegen de schenen heb geschopt. Je gaat minimaal één keer lachen, beloofd. Hier de PDF, met toestemming van Frank.
Met diezelfde Frank Waals maak ik de podcast ‘Niet Ter Publicatie’ waar net de zesde en voorlopig laatste aflevering van is verschenen. Duurt 26 minuten, toevallig ook over grensoverschijdend gedrag:
Dan is het wel zo eerlijk om ook even de aflevering van Dit Was De Radio te delen waarin wat luisteraars commentaar hebben op mijn optreden bij diezelfde podcast en ook het A.I. experiment van KISS FM besproken wordt:
WAARDEER DIT ARTIKEL!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage, dan kan dat. Zo help je onafhankelijke mediajournalistiek in stand houden.

Geef als eerste een reactie