Ik krijg nogal eens de vraag waarom Omroep MAX eigenlijk MAX heet. Soms wordt geopperd dat ik bij het bedenken van de naam misschien aan Max Tailleur dacht, de moppentapper bekend van zijn Sam en Moos-grappen. Hij werd ook bekend door zijn actie Geef Max de Zak. Dat was een inzamelingsactie van kleding waarvan de opbrengst ten goede kwam aan reumapatiënten. Maar nee, naar hem is onze omroep niet vernoemd. MAX is een afkorting van ‘Media Als X-factor’.
Die X-factor staat voor iets heel bijzonders, iets waardoor je opvalt. X-factor was een tijdlang een modieus woord. Mij leek het wel goed om dat woord – vermomd in de afkorting MAX – in te zetten voor een omroep die in eerste instantie op ouderen was gericht. Maar tegelijkertijd dacht ik bij MAX aan ‘maximaal’, in de betekenis ‘groot’. Er was een grote en steeds groter wordende groep van ouderen die naar mijn mening niet goed genoeg bediend werd in omroepland. Ik wilde met een nieuwe omroep die groep juist wel goed gaan bedienen. Ik wilde laten zien dat ouderen ertoe doen, dat ze net zo goed meetellen als jongeren, dat ze groot zijn en dus ook invloed kunnen hebben. Zo is het gekomen. En intussen is MAX een begrip geworden.
Allereerst hulde voor de eerlijkheid: MAX heet dus niet naar Max Tailleur. Jammer. “Geef MAX de Zak” had als slogan wel meteen twee doelgroepen bediend. Mensen die van inzamelacties houden en mensen die zich al jaren afvragen waar sommige tv-programma’s precies over gaan.
“Media Als X-factor” is ook zo’n vondst waar je het vakmanschap aan afziet. Het is tegelijk ambitieus en heerlijk elastisch. X-factor betekent namelijk alles. En dus ook niets. Dat is in omroepland een ijzersterke positie. Als het scoort, was het de X-factor. Als het niet scoort, was het óók de X-factor, alleen dan een beetje under the radar.
En dan dat tweede spoor: MAX als “maximaal”, in de betekenis “groot”. Dat is het soort logica dat je alleen overtuigend krijgt als je het met voldoende stelligheid opschrijft. Ouderen zijn een grote groep, dus een grote omroep, dus groot gelijk, dus MAX. Je voelt het bijna in je heupen kraken van de degelijkheid.
Het mooiste is misschien nog de kern van het betoog: ouderen werden niet goed bediend, dus kwam er een omroep die dat wél ging doen. In 2026 klinkt dat bijna revolutionair. Een medium dat een publiek serieus neemt zonder eerst te vragen of ze al een TikTok-account hebben.
En ja, inmiddels is MAX “een begrip geworden”. Dat is waar. Als je “MAX” zegt, weet iedereen wat je bedoelt. Namelijk: televisie die niet doet alsof ouder worden een bug is, maar een feature. De echte X-factor is dus niet modieus Engels. Het is iets veel zeldzamers: consequent aandacht geven aan een doelgroep die al jaren de afstandsbediening betaalt.