De brede discussie rond de Ferry Lost-documentaire op Prime Video zegt uiteindelijk meer over ons ongemak met verslaving dan over de makers van de documentaire. Op social media klinkt dat Ferry Doedens “voor de bus is gegooid”, dat Prime Video had moeten ingrijpen en dat zijn zus en manager hem hadden moeten beschermen. Tina Nijkamp gaat nog een stap verder en stelt dat zij de serie anno 2026 als zender niet had uitgezonden. Begrijpelijk gevoel, maar inhoudelijk te kort door de bocht.
Want laten we eerlijk zijn: Ferry Doedens worstelt niet sinds gisteren. Al meer dan tien jaar loopt zijn verslavingsproblematiek door zijn leven heen. Hij werd in 2014 ontslagen bij Goede Tijden, Slechte Tijden, verdween vervolgens niet uit de schijnwerpers, maar ook niet uit zijn eigen patroon. Terugval is bij verslaving geen uitzondering, maar de norm. Dat maakt het pijnlijk om te zien, maar niet direct onethisch om te tonen.
Wegkijken
Het frame dat Ferry ‘beschermd’ had moeten worden, suggereert dat wegkijken moreel superieur is. Maar beschermen waarvan precies? Van zijn eigen realiteit of situatie?
Juist in verslavingsproblematiek is het doorbreken van de bubbel vaak een laatste redmiddel. De documentaire voelt als een ultieme wanhoopspoging: van zijn zus, van zijn manager, De mensen om hem heen die na talloze mislukte interventies nog één route zagen om de impasse te doorbreken. Niet omdat exposure geneest, maar omdat stilhouden al tien jaar niets heeft opgeleverd.
Dat Prime Video dit uitzendt, is ongemakkelijk. Maar ongemak is geen argument tegen publicatie. Het is hooguit een argument vóór een gesprek dat we liever niet voeren: hoe ver mag je gaan als iemand zichzelf al jarenlang kapot maakt met of zonder camera? Juist iemand die graag in de publiciteit staat kan een confronterende documentaire een manier zijn voor zelfbewustzijn.
Geen script, geen ‘happy end’
Ferry Doedens reageerde zelf op de ophef rond de trailer:
“Ik besef me dat dit geen picture-perfect documentaire is met vooralsnog een happy end, maar het was wel mijn echte leven, zoals het er toen uitzag. Met mooie momenten, met fouten en met dingen waar ik nog middenin zit.”
En:
“Ik begrijp ook dat de trailer heftig is. Dat vind ik ook. Maar ga eerst de documentaire kijken, dat geeft een breder beeld. PS: jongens, ik ben oké. Ik zit heus niet in een hoekje met een spuit in m’n arm.”
Deze zinnen laten precies zien waar het schuurt: Ferry erkent de rauwheid, maar relativeert tegelijk. Dat is geen kwaadaardige manipulatie, maar klassiek gedrag binnen (drugs)verslaving. Zelfinzicht en ontkenning bestaan daar vaak naast elkaar. Het contact met zijn manager is inmiddels verbroken, structurele verandering blijft vooralsnog uit en juist dát maakt de documentaire wrang. Niet omdat hij te ver gaat, maar omdat hij laat zien hoe weinig grip Ferry zelf nog steeds heeft.
Documentaire zonder happy end
Het idee dat deze docu “op de plank had moeten blijven liggen” klinkt empathisch, maar is in de praktijk vaak vooral comfortabel voor de kijker. We willen wel verhalen over verslaving, zolang ze netjes eindigen in herstel, berouw en hoopvolle pianoakkoorden. Een documentaire zonder happy end voelt ‘onethisch’, terwijl het in werkelijkheid eerlijk is.
Niet elke documentaire is een reddingsboei. Sommige zijn een spiegel. Soms zelfs een laatste station vóór verandering of vóór verdere afglijding. Dat is geen falen van de makers, dat is de rauwe werkelijkheid van verslaving.
Wegzappen
De echte vraag is niet of Ferry Lost uitgezonden had mogen worden. De echte vraag is: waarom verdragen we alleen verhalen die netjes worden afgerond? Waarom accepteren we verslaving pas als er een ‘les’ aan zit?
Misschien is deze documentaire geen exploitatie van Ferry Doedens, maar een confrontatie met iets waar we liever van wegzappen: dat sommige mensen jarenlang hulp krijgen, kansen krijgen, exposure krijgen en dan tóch niet veranderen. En dat is pijnlijker dan welke trailer ook.
Of Ferry Doedens zichzelf nog gaat hervinden, weet niemand. Misschien kan iemand als Najib Amhali – die zelf uit de afgrond kwam en nu Eva van de Wijdeven hulp biedt– nog iets betekenen. Misschien ook wel niet, maar doen alsof deze documentaire te ver gaat, is vooral doen alsof de realiteit minder rauw is dan zij werkelijk is.
Geef als eerste een reactie