[BLOG] De belofte is dat ik, sinds ik zelf weer wat met radio doe iedere zaterdag- en zondagmiddag van 12 tot 14u op de jongste radiozender van Nederland, KISS FM, ik hier ook weer wat meer inhoudelijk ga schrijven over wat er toch allemaal komt kijken bij een goede radioshow. Hieronder trouwens een paar airchecks van afgelopen weekend. Ineens bedacht ik me dat er een groep is van mensen bij de radio waar ik nog nooit over geschreven heb. Sidekicks, producers, discjockeys, nieuwslezers: ze kwamen allemaal aan bod. Maar de groep achter de schermen die met een soldeerbout rondlopen daar heb ik nog geen ruzie mee, want nooit belicht. Hooguit in een of twee zinnen als er weer iets gebeurde wat duidelijk aan de technische kant toe te schrijven was, maar nooit de groep als geheel. Een maand geleden waren zowel de hoofdstudio van Radio 538 als de backup studio drie kwartier niet te gebruiken, dus 45 minuten nonstop ’s ochtends. Lekker gewerkt pik! ‘Ja had iets met de software en verbinding te maken’..
Aanleiding voor deze column is trouwens het vervangen van de microfoons in de Talpa radiostudio’s. Iedereen was tevreden over de Rode Broadcaster, maar nee, van hogerhand (lees de technische afdeling) werd besloten dat het de mufste microfoon ter wereld moest worden: de Shure SM7. Ooit bedacht om een drumstel mee op te nemen (!) maar dankzij de Z100 Morning Zoo in Amerika in de jaren ’80 ook overgewaaid naar Nederland en 40 jaar later zitten we er nog steeds mee opgescheept. Een microfoon die er voor zorgt dat je zoveel kracht moet zetten met je stem dat iedereen gaat klinken als Corné Klijn. Hij praat niet, hij stoot klanken uit als een soort zeehond. Oew oew ahh ahh. Kans dat ook jij zo gaat klinken is vrij groot met de Shure SM7, wat een drama microfoon. Je wordt er hees van en als je niet oplet krijg je binnen een paar jaar knobbeltjes op je stem omdat je zoveel volume moet producer om überhaupt te horen te zijn. Maakt niet uit wat voor processing erachter zit.
Dit is dan ook iets waar ik in mijn 21 jaar bij de landelijke radio tegenaan liep: er wordt niet aan de discjockeys gevraagd wat ze nodig hebben, nee, je doet het er maar mee. Nieuwe Radio Veronica studio: ineens stonden alle schermen scheef, was beter voor de akoestiek. Ja maar ik kan nu niet fatsoenlijk lezen wat er op die schermen staat! Antwoord: jouw probleem. Ander voorbeeld: de Voxpro (waarmee je telefoontjes opneemt en snel kunt editen) gaf een tik bij het afspelen on-air. Antwoord technicus: dat ligt aan jou, je mapje is te vol. LULKOEK! Het netwerk is veel te traag, daarom hapert dat ding. Om maar te zwijgen over de programmeurs bij de uitzendsoftware OmniPlayer. Als je niet aan deejays vraagt waar ze nou mee geholpen zouden kunnen zijn maar zelf features inbouwt om de software nog meer te verkopen en waar de meesten geen drol aan hebben dan ben je geen knip voor de neus waard. Het is zometeen 2027, alles is touch screen en wij zitten bij de radio nog steeds met de muis door te pijlen.. Ook heel slim: het knopje van ‘opslaan’ staat direct naast het knopje van ‘undo’, oftewel: gooi maar weg. Alles moet je zelf doen, geen stukje software wat denkt ‘hey, daar staat een witje, laat ik dat even voor hem goed zetten’. Eindpunten? met de hand invoeren. Etc. Onmin Pleejert.
Netjes he, dat ik geen naam en toenaam roep dit keer. Jammer, want er zijn ook voorbeelden van radiotechneuten die er wél zijn om de deejays te ondersteunen. Neem een Sybrand Verwer. Of Berjan Cornelisse. Maar bij een groot deel kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat ze toch vooral hun jaloezie op de deejay niet onder stoelen of banken kunnen steken en ze vooral denken ‘dit is onze afdeling’. Lekker samenwerken zo. Laten we vooral het moment niet vergeten dat Wietze de Jager een gevoelig verhaal op de radio aan het vertellen was op 538 ’s ochtends en een technicus binnenkwam met een ladder midden in de talk om een lampje te verwisselen. Heerlijk. Wietze schoot uit zijn slof op de zender en terecht! De man waar het om gaat heb ik ook wel eens de studio uit gescholden, met zijn sterke verhalen en smoesjes. ‘En daar moeten we dan de oorlog mee winnen’. Misschien dat ze bij Talpa Radio ook eens moeten gaan inventariseren hoe de dienstdoende discjockeys zich wel of niet ondersteund voelen in de strijd om de luisteraar; de recente luistercijfers wijzen uit dat dit nog een pittige strijd gaat worden. Moet je je voorstellen dat Amerika met tanks waarbij het stuur ineens de andere kant opdraait en het kanon verstopt zit ten strijde trekken, ik voorspel je geen goede afloop.
Die airchecks moet ik nog even (handmatig, pfff) knippen, dus daar moet je nog even op wachten. Dat daar nog geen A.I. tooltje voor is? In de tussentijd is deze ook leuk om te luisteren, half uurtje ins and outs. Na een kwartier gaat het over rrrrrradiooooo:
WAARDEER DIT ARTIKEL!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage, dan kan dat. Zo help je onafhankelijke mediajournalistiek in stand houden.
Gelukkig hebben de technici van NPO Radio 2 geen ‘issues’. Dat weet ik omdat ik een keer om 4.45 u in de nacht naar de studio appte en toen een reactie terugkreeg van een technisch iemand die op dat moment daar bezig was.