Het kan verkeren in televisieland. Afgelopen donderdag was Jan Versteegh de grote winnaar van het Gouden Televizier-Ring Gala. Niet alleen won zijn programma De Bondgenoten de felbegeerde Gouden Ring, ook hijzelf werd door het publiek uitgeroepen tot beste presentator. Een dubbele overwinning, ondanks alle kritiek die er de afgelopen jaren op zijn programma’s is geweest. Versteegh reageerde op die kritiek met een uitspraak waar weinig tegenin te brengen valt: ‘Het publiek heeft gestemd en wat anderen daarvan vinden, is aan hen.’ En gelijk heeft hij. Het publiek bepaalt uiteindelijk wat het wil zien. Niet de televisierecensenten, niet de mediakenners en ook niet de vakjury’s. De kijker heeft altijd gelijk.
Het bijzondere aan televisie is dat succes en mislukking soms maar 48 uur uit elkaar liggen. Op donderdag ben je de beste presentator van Nederland, op zaterdag kijkt bijna niemand naar je nieuwe programma. Amper twee dagen na zijn glorieuze overwinning ging zijn gloednieuwe SBS6-programma Premiejagers van start. Een schamele 284.000 kijkers op zaterdagavond. De champagne van donderdag was waarschijnlijk nog niet eens op, of de eerste kijkcijferkater diende zich alweer aan. En ook hier geldt natuurlijk: ‘Het publiek heeft altijd gelijk.’ Ook als het massaal besluit níét te kijken.
Wat de dubbele Televizier-overwinning extra bijzonder maakt, is dat Jan Versteegh tijdens de beraadslagingen van de TV Knollen óók even op de nominatietafel lag. Niet als beste, maar als mogelijke kandidaat voor de titel Slechtste Presentator. Vooral vanwege de eindeloze reeks bedenkelijke formats waaraan hij de afgelopen jaren zijn gezicht heeft verbonden, waaronder De Laatste Vraag, Muscles & Brains, Let’s Play Ball en The Bicycle Race. Binnen de jury kreeg hij daarom gekscherend de bijnaam ‘de vuilnisman van tv-formats’. Want als er ergens bij SBS6 weer een twijfelachtig programma op de stoep staat, lijkt Jan klaar te staan om het op te halen.
En wellicht zit daar het grootste probleem. Versteegh is een prima allroundpresentator, maar lijkt weinig kritisch op de programma’s die hij aanneemt. Wie voortdurend middelmatige televisie presenteert, wordt daar uiteindelijk zelf ook mee geassocieerd. Het zegt ook wel iets over de huidige televisie-industrie, waarin bekende gezichten belangrijker lijken dan goede ideeën. Daarnaast moet een presentator met een vast contract nu eenmaal aan het werk worden gehouden. Ook wanneer het volgende format eigenlijk beter in de prullenbak had kunnen verdwijnen.
Een Gouden Televizier-Ring is een prachtige bekroning van wat je hebt gepresteerd. Geen garantie dat je programma van morgen gaat scoren, maar wellicht wel een mooi wapen om iets kritischer te kijken naar programma’s die je in je schoot geworpen krijgt. En ook in de televisiewereld geldt: je bent zo goed als je laatste programma.
HET NIEUWS. IN JE OREN.
