Lang geleden meldde de ‘Radio Nieuwsdienst verzorgd door het ANP’ doorgaans als eerste medium het verscheiden van een bekende, beroemde, beruchte persoon. Zo’n bericht begon dan doorgaans zo: In zijn woonplaats…In een ziekenhuis. Het wekte altijd mijn nieuwsgierigheid. Als luisteraar wist je dat het hier de aankondiging betrof van een overlijden. Er volgde een moment van spanning. Om wie zou het gaan? Nu rolt zo’n bericht al door de sociale media ver voordat de radioredacteur van dienst er een net bericht van heeft kunnen maken. Andere tijden.
Elco Brinkman overleden. Ach. Wat was ik destijds trots dat hij de aftrap wilde doen, ik meen op het veld van de voetbalvereniging Bennekom, van de finale van het NCRV-jubileumtournooi 1984. Mijn omroepvereniging vierde haar 60 jarig bestaan en als presentator/eindredacteur van NCRV-Zaterdagsport organiseerde ik met regisseur Ben Zwaan een tournooi waaraan alle toenmalige eerste klassers van het zaterdagvoetbal meededen. Op een mooie lentedag vond de finale plaats. Tussen wie en wie die wedstrijd ging? Ik zou het niet meer weten.. De minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur wilde graag komen.
Als CDA’er afkomstig uit de protestants-christelijke bloedgroep van de ARP had hij goede banden met zijn geestverwant, onze voorzitter Thijmen Jansen. Mijn toenmalige collega’s van de techniek waren minder blij met Brinkman. Hij haalde hen in 1986 bij wet weg onder hun zo vertrouwde NOS-vlag en bracht ze onder in een apart commercieel facilitair bedrijf, het Nederlands Omroepproduktie Bedrijf. Zo werden wij, programmamakers, hun ‘klant’. Onze relatie veranderde in ieder geval op papier van collega in zakelijke partner. Bovendien kregen ze concurrentie van nieuwe bedrijfjes die zich op deze markt begaven. Het was voor hen geen aangename periode.
(Foto vlnr: burgemeester van Bennekom, minister Brinkman, NCRV-voorzitter Jansen en Van Brakel)
