Römer: Magisch

In de dagen en weken na het overlijden van mijn vader, ben ik overspoeld met reacties. Persoonlijke reacties, maar ook via de post, de e-mail en mijn sms. Los van de duizenden warme reacties op de digitale condoleanceregisters. Wat me daarin opviel was hoeveel impact mijn vader heeft gehad met zijn televisiewerk. Zoveel emotionele herinneringen van mensen, die zich uitspreiden over zijn loopbaan van zestig jaar televisie.

Varen is fijner dan je denkt, Stiefbeen en Zoon, ‘t Schaep met de vijf pooten, de Hoofdpiet; om maar een willekeurige greep te nemen uit mijn vaders hoogtepunten.

Over die zestig jaar betreft dus verschillende generaties. Dat lees je ook terug. Naar mijn mening heel bijzonder, als je zo door de jaren heen zoveel verschillende generaties kunt aanspreken. Maar het gevoel dat uit al die reacties spreekt, blijft grotendeels gelijk: persoonlijk getinte herinneringen aan avonden vol plezier, spanning en humor. Op zo’n moment besef je weer hoe groot de impact van televisie is. Dat weet je wel, maar tegelijkertijd ook weer niet. Gewoon omdat het zo een dagelijks onderdeel is van je eigen bestaan. Omdat je vader, zolang als ik me kan herinneren, een bekende Nederlander is. Al ruim van voor de term BN’er werd bedacht, maar ook omdat televisie mijn dagelijkse werk is.

Juist door alles wat volgde in de weken na mijn vaders overlijden, werd ik mij opnieuw bewust van hoe belangrijk televisie is voor het publiek. Zelfs nu we in een tijd leven van video-overvloed. Alles, werkelijk alles in een mensenleven, in de samenleving, wordt verbeeld en uitgespeeld over talloze kanalen en zenders. Inclusief internet.

Dan bestaat de kans dat je gaat denken: ’nou, zo bijzonder is televisie dus niet meer’. En die gedachte klopt helemaal niet. Televisie is nog steeds magisch voor de kijkers, het belangrijkste massamedium voor het publiek. Televisie moet informeren, inspireren en amuseren. Daar vraagt het publiek nadrukkelijk om. Elke dag opnieuw. Uur na uur, want we kijken nog steeds jaarlijks meer en meer televisie met z’n allen. Los van de informatie, los van de duiding, blijkt vooral dat oprechte gevoelens en emoties voor de kijker van het allergrootste belang zijn. Emoties die naar boven komen en beleefd worden door het vertellen van goede verhalen. Dat is het belang van televisie. Samen kijken, samen delen; ervaringen, gevoelens, emoties.

Ik herinner me nog goed hoe ontzet ik was toen mijn vader als ‘mooie Karel’ in de musical De Jordaan, stevig in elkaar werd geslagen door stuntman Hammie de Beukelaar. Huilend lag ik in de schoot van mijn moeder, die me troostte met de woorden: ‘het is maar spel’. Het hielp niet veel. Nog kan ik die scène niet goed terugzien. Het is een troostrijke gedachte dat er zoveel mensen zijn die hun eigen waardevolle herinneringen hebben aan mijn vader. Dat zijn verhalen mensen hebben geraakt in hun hart en daar zijn blijven zitten.

Meer dan ooit besef ik me dat het publiek echt van mijn vader hield. Meer nog dan hij waarschijnlijk zelf ooit heeft beseft. Mijn vader kon wel eens ongemakkelijk zijn onder al te veel spontane aandacht. Terwijl hij tegelijkertijd donders goed wist dat hij zijn drie Televizierringen aan hen te danken had en aan niemand anders. Zijn verhaal is nu definitief geëindigd en ik moet zeggen: als een sprookje zo mooi. Volgens mij zeer geschikt voor televisie.