Kijne: Peter

‘De Nederlandse journalist is Peter, een man van 50 jaar met een journalistieke opleiding op HBO-niveau. Hij werkt voor een papieren medium, inmiddels al zo’n 25 jaar. Dat heeft hem een vast dienstverband opgeleverd; iets wat in deze tijd zeker niet vanzelfsprekend is, want tegenwoordig werkt bijna de helft van de journalisten op freelancebasis.

De afgelopen jaren zag hij steeds meer vrouwen hun opwachting maken op de redactie, vaak dames met een academische opleiding. Dat is sowieso een trend: steeds meer van zijn jonge collega’s hebben een academische graad. Wat in elk geval niet veranderd is, is de politieke oriëntatie van zijn collega’s, die is nog altijd vrij links.’

Deze wijsheid haal ik uit een artikeltje op de website van De Nieuwe Reporter. U vindt het hier: http://www.denieuwereporter.nl/2012/01/profiel-van-de-nederlandse-journalist-in-2010/

De wijsheid is gebaseerd op  een enquête uit 2010 onder 1016 journalisten die lid zijn van de NVJ.

Daar valt dus een hoop op af te dingen. Want de NVJ is maar de NVJ en de verderop in het stukje  gesignaleerde afkeer die Peter heeft van het gebruik van sociale media herken ik inmiddels helemaal niet meer.

Toch ken ik Peter heel  goed. Ik zie hem zo zitten, achter zijn vale bureautje in het wat afgetrapte redactielokaal van de Gooi - en Eemlander. Eigenlijk zie ik daar een heleboel Peters zitten.

Daar zit de door de wol geverfde Peter die de eindredactie doet van het regio-katern.  Zijn belangrijkste eindredactionele strategie  bestaat er uit van een te lijvig artikel de even pagina’s weg te gooien en de overgebleven oneven pagina’s met één zwierige zin aan elkaar te schrijven.

Dáár zit  de notoir onafhankelijke en autoriteitsvijandige Peter. Op zekere dag wil de hoofdredacteur hem voorstellen aan de nieuwe directeur. Beiden staan aan Peters bureau, terwijl deze zonder op te kijken verder tekent aan een pagina.

‘Peter’, zegt de hoofdredacteur, ‘dit is meneer Osinga, de nieuwe directeur.’

Peter reageert niet.

‘Peter’, zegt de hoofdredacteur iets nadrukkelijker, ‘dit is meneer Osinga, de nieuwe directeur’.

Peter tekent door.

‘PETER, DIT IS MENEER OSINGA, DE NIEUWE DIRECTEUR.’

Peter tilt nu bijna onmerkbaar zijn hoofd een beetje op. Kijkt,  een zwaar shagje in zijn mondhoek,  de heer Osinga een milliseconde emotieloos aan, gaat  verder met tekenen en zegt:

‘Fijn voor  ‘m ’.

Daarnaast is er de hoofd-Peter zelf, de academisch geschoolde hoofdredacteur  die een wat geïsoleerd en onduidelijk bestaan leidt in zijn naar regionale maatstaven riante kantoor.  En die af en toe onverhoeds onze buitenlandredactie op beent en, iets te luid met een zorgelijk gezicht,  vraagt:

‘Jongens, hoe  is het in Kaboel?’

De werkelijke passie van onze roerganger ligt bij de postzegelrubriek en de ingezonden brieven.

Toen ik zo de kamers van mijn herinnering doorliep en me tegelijkertijd realiseerde dat het met de regionale kranten al jaren bergafwaarts gaat, was ik geneigd het eens te zijn met de criticasters van het onderzoek, die menen dat Peter een wel heel eenzijdige en vermoedelijk hopeloos achterhaalde gemiddelde journalist  is.

Tot ik, gek genoeg, me even verdiepte in juist één van de modernste vormen van journalistiek die Nederland sinds een week rijk is: de iPad-app ‘RTL Nieuws 365’.

Een elegante, splinternieuwe internetkrant die probeert het beste van tekst, beeld en geluid te verenigen in een even herkenbare als vernieuwende, toegankelijke vorm. Een krant vol filmpjes, foto’s en stukjes, knap gedaan, hoop dat het lukt, gefeliciteerd.

Maar daar zag ik dat de hoofd-Peter van RTL, Harm Taselaar,  er bij zijn redactieleden zijn eigen favoriete rubriek door heeft  gedrukt:

‘De Mop Van De Dag.’

Lezers vertellen voor de  camera een mop.

Max Tailleur 2.1

Toen wist ik: Peter is nog overal.