Kijne: Twitter

Je hoort er niet veel meer van tegenwoordig, van het postmodernisme, maar ik moest er toch weer even aan denken toen ik de berichten las over verreweg de intrigerendste twitter-account van dit moment: @HSMPress.  HSM staat voor Harakat al-Shabab al-Mujahedeen, oftewel de Beweging van de Heilige Jeugdstrijders, bij ons beter bekend als Al Shabaab, de radicale islamitische groepering die in het zuiden van Somalie opereert.

Want de combinatie is boeiend en bij uitstek post-modern:

Al Shabaab heeft de afgelopen jaren naam gemaakt met het uittrekken van gouden tanden en kiezen, het onthoofden van tegenstanders, het stenigen van overspelplegers, het afhakken van handen en andere ledematen van vermeende wetsovertreders en het verbieden van moderne, goddeloze frivoliteiten  als muziek en film. Last but not least een min of meer genocidaal gebruik van de hongersnood in het gebied waar ze actief zijn door hulporganisaties de toegang te ontzeggen.

En ondertussen maar twitteren, die hakkers.

En niet ongeestig ook. Neem deze twitterconversatie met majoor Emmanuel Chirchir, de woordvoerder van het Keniaanse leger dat met de Shabaabi’s in gevecht is. Het begint ermee dat de majoor waarschuwt voor de wapensmokkel van Al Shabaab via ezels. Hij  twittert:

‘Any large concentration and movement of loaded donkeys will be considered as Al Shabaab activity,’

Waarop HSMPress repliceert:

‘Like bombing donkeys, you mean! Your eccentric battle strategy has got animal rights groups quite concerned, Major.’

Om van de majoor weer terug te krijgen:

‘Life has better to offer than stonning innocent girl,’

Die dan door HMS weer belachelijk gemaakt wordt met zijn spelfouten.

Fascinerend leesvoer.

De postmoderne combinatie zegt veel over het karakter van het islamitisch fundamentalisme dat door de meer verstandige commentatoren al langer omschreven wordt als een bij uitstek modern fenomeen. Ook wanneer het opereert in gebieden die wij niet zo snel tot die moderniteit rekenen. Maar het zegt vooral ook iets over de overrompelende manier waarop het kwebbelfenomeen zich het afgelopen jaar definitief in onze levens heeft binnengedrongen.

Toegegeven, nog lang niet in alle levens. De taxichauffeur die door een journalist in Mogadishu gevraagd wordt of hij weet wat Twitter is, vermoedt nog dat het een nieuw soort munitie is die Al Shabaab gebruikt bij artilleriebeschietingen.

Maar ja, heel ver zit hij er niet naast.

Zo heb ik meteen toen ik voormalig Griekenland-correspondente Ingeborg Beugel onlangs een paar dagen achtereen zag optreden bij Pauw en Witteman gecheckt wat zij losmaakte op Twitter. Op de een of andere manier voelde ik aan mijn water dat daar iets ging gebeuren.

Een verbijsterende ervaring.

Terwijl Beugel als vrijwel de enige journalist in Nederland goed geïnformeerd probeerde enig evenwicht te brengen in de volstrekt eenzijdige, idiote, stereotype en geborneerde  berichtgeving over Griekenland waar we het afgelopen jaar mee lastig zijn gevallen, ontplofte op Twitter de haat-ketel.

Ik ga het hier niet herhalen, maar de vergelijking met een artilleriebombardement is niet vergezocht. 

En ik kan u melden dat het met de emancipatie in Nederland nog lang niet zo goed gaat als sommige optimisten denken. De hoeveelheid seksisme die loskomt wanneer er eens een vrouw probeert geïnformeerd en met enig aplomb tegenwicht te bieden tegen de zelfingenomen mannelijke haantjesparade die de Nederlandse talkshow doorgaans is:  u wilt het niet weten.

Ik weet het nu wel, dankzij Twitter.

Ik ken een man die al zijn leven lang  voortdurend aan bijna iedereen die hij ontmoet, achteraf een  briefje schrijft om zich te verontschuldigen. Omdat hij altijd zeker weet dat hij de persoon in kwestie wel beledigd of gekwetst zal hebben.

Nooit waar natuurlijk, want het is vermoedelijk de aardigste man die ik ken, maar het is precies de reden waarom ik zelf niet twitter: voor je het weet flap je er iets uit dat ze je kwalijk gaan nemen. Of ze vinden je links omdat je het met Ingeborg Beugel eens bent.

De meeste mensen hebben geen last van dat soort schroom. Ook wij hebben genoeg twitter-terroristen.

Een mixed blessing dus, Twitter, , maar wel trending topic van het afgelopen jaar, wat mij betreft.

Ik wens u een vredige jaarwisseling en een afgewogen, genuanceerd  2012.

Chris Kijne