Kinderen zijn geen ‘gewone’ kinderen meer maar mediaconsumenten’

Wat houdt kinderen van nu eigenlijk bezig? En hoe kom je daar als maker van kinderprogramma’s achter. Trendwatcher Carl Rohde lichtte een tipje van de sluier op de derde Z@ppdag die tijdens het Cinekidfestival dobnderdag 20 oktober jongstleden plaatsvond.

‘Snappen wij wel waar kinderen anno 2011 mee bezig zijn? Het zijn namelijk geen gewone kinderen meer, maar mediaconsumenten.’ En: ‘Sesame Workshop pleit ervoor dat ieder kind een iPad krijgt’ En: School is saai, want die sluit niet aan op de digitale wereld.’ Zomaar drie opmerkingen waarmee de Z@ppdag werd ingeleid. Daarna nam trendwatcher (‘vroeger heette ik gewoon cultuursocioloog’) Carl Rohde het woord. Hij reist de hele wereld over om te vertellen wat er momenteel leeft in de wereld. Dit doet hij door middel van het zogenaamde ‘coolhunten’: een bepaalde groep (studenten, stressdertigers, vijftigplussers) laat weten wat nu cool is, dat wil zeggen: ‘aantrekkelijk en inspirerend met toekomstpotentieel’. Zo kom je volgens op Rohde ‘gevalideerde trends’ noemt. Je verzint niet zelf iets, maar onderzoekt wat er werkelijk leeft.

Kids

Dat onderzoek kun je ook doen door heel simpel te kijken over welke onderwerpen momenteel veel boeken worden geschreven. Wat wordt er de laatste tijd geschreven over kinderen kids)? Er zijn boeken over de vercommercialisering ervan, over beelschermkinderen, seksualisering, tijgermoeders, echtscheidingskinderen en gestreste ouders, signaleert de trendwatcher. Er heerst ook een ‘voor-jou-tien-anderen-cultuur’, het milieu is belangrijk en er is aandacht voor obesitas. Tijd doorbrengen met je kinderen betekent voor de stressdertigers het creëren van ‘the perfect moment’.

Tenslotte ziet Rohde ook nog een trend tot narcisme. ‘Als je een kind vraagt wat hij wil worden zegt hij: beroemd.’

Waardering

’s Middags was het de beurt aan de frisse ideeën, die werden gepresenteerd aan een jury bestaande uit tv-producent Paul Römer, cabaretière Sanne Wallis de Vries en scenarioschrijver Robert Alberdingk Thijm (‘Fijn om eens aan de andere kant van de tafel te zitten!’). Zij kregen acht pitches voorgeschoteld die overgebleven waren van de 110 inzendingen die bij Z@pp binnengekomen waren. De publieke kinderzender had namelijk eerder dit jaar makers opgeroepen antwoord te geven op de vraag ‘Wat mist er nog op Z@pp?’ En wel voor de doelgroep negen tot en met twaalf jaar. Elke deelnemer kreeg vijf minuten, maar meestal wist de jury én de zaal al veel sneller of er iets in het voorstel zat of niet. Dat nam niet weg dat iedereen sowieso veel waardering voor het überhaupt durven presenteren van een plan.

Fantasie

Er waren voorstellen om kinderen stand up-comedy te laten maken, om ze op een Buurman en Buurman-achtige manier oplossingen te laten bouwen voor hun alledaagse problemen (motto: Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?) en om vaders die vastgezet worden op een eiland door hun zoons te laten bevrijden. Er was een idee om kinderen hun leven op Hyves te verfilmen, om ouders te upgraden (Vader: ‘Twitter? Kun je dat eten?’) en om pubers ‘kattenkwaad in het kwadraat’ te laten uithalen, omdat ze, volgens de bedenker, weer fysiek actief moeten worden. Ironisch genoeg dus door eerst weer tv te kijken. Het enige plan dat zonder producent, maar op geheel eigen titel werd ingediend, kwam van Guido van Brero. Met veel enthousiasme vertelde hij over Koele gasten, een serie waarin alles wat in de koelkast staat met elkaar in gesprek gaat.

De kritische, maar bekwame jury (‘je krijgt pas een goed idee na heel veel slechte, ga dus vooral door’) koos uiteindelijk voor de pitch van NL Film: Het bijzonder leven van Otis. Kaja Wolffers, Anjali Taneja en Liesbeth Strik stelden dat wij onze fantasie steeds minder gebruiken, maar dat kinderen die juist gebruiken om orde te scheppen. Het meisje Otis zit met vele vragen en probeert antwoord te vinden in haar fantasieën. Ze denkt bijvoorbeeld ‘Wat als iedereen er perfect uitziet?’. En ziet iedereen in haar omgeving veranderen in Barbie en Ken. Waaruit ze de les trekt dat alle mensen dan dus op elkaar gaan lijken.

NL Film mag een pilot gaan maken om dit idee uit te werken en ontving daarvoor een cheque van #25.000.

Luc Lansink