Römer: Hete herfst

Er staat mij ongetwijfeld een hete herfst te wachten. En dan niet omdat de zomer grotendeels zo nat en kil is verlopen dat zo ongeveer elke herfst heet lijkt in vergelijking met de voorbij gedreven zomermaanden. Nee, het wordt een hete herfst omdat er een boel lastige dossiers liggen binnen de omroep en voor een gedeelte dus ook op mijn bureau. De bezuinigen moeten stap voor stap worden ingevuld; internet moet voor het eerst vanuit radio&televisie worden ingetekend en toegewezen. Dat wordt een gecompliceerd traject, extra lastig omdat we het voor het eerst op deze manier moeten doen, wat veel onzekerheid geeft – niet in de laatste plaats bij de omroepen. Het hele proces moet passend worden gemaakt bij de reeds gehanteerde methodieken voor televisie en radio, terwijl we bovendien de afgesproken reductie van themakanalen, portals en websites  dienen te realiseren.  Bovendien gaat het gewone werk natuurlijk  stug door.  Jaarplannen moeten worden bedacht en geschreven, bijvoorbeeld, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ja, ik ben wel van de straat, maar dat is maar goed ook, want daar regent het waarschijnlijk. Hete herfst of niet. Ongetwijfeld komen mijn wederwaardigheden in een of andere vorm  op deze plaats wel weer langs, maar voorlopig vergun ik het mij om aandacht te besteden aan een documentaire die begin augustus is uitgezonden. Te weten: Allemaal lesbisch van Mildred Roethof.

De docu laat een aantal vrouwen aan het woord die in heldere taal en onomwonden vertellen over hun lesbisch zijn. Wat het voor ze betekent, wat het ze heeft gekost en wat het ze oplevert.  Mildred heeft haar hoofdrolspeelsters goed gekozen.  Wat een vrouwen, wat een verhalen. Wat een kracht en een trots, maar ook wat een verdriet.

Ik kom zelf uit een vrij milieu. Geaardheid is nimmer een issue geweest. Niet voor ons zelf, maar ook niet voor vrienden en vriendinnen of überhaupt in het algemeen. Zo sta ik er zelf ook in: het kan mij niet schelen wat iemands geaardheid is. Be happy, be yourself. Waar ik op tegen ben is het feit dat homoseksualiteit in Nederland maatschappelijk weer onder druk staat. Geweld tegen homo’s neemt toe, het gevoel van onvrijheid onder homo’s neemt toe.  Natuurlijk, we hebben  jaarlijks een ‘gay pride’, maar dat is zo langzamerhand een toeristisch evenement geworden voor een breed publiek.  Ongevaarlijk dus. Maar het gaat mij niet om zo’n geïnstitutionaliseerd moment, het gaat mij om de werkelijkheid op alle andere dagen van het jaar. En dan niet alleen in de grote steden, maar overal, in het hele land. Intolerantie woekert weer omhoog, want verdwenen was het nooit. Als een kankergezwel verziekt het meer en meer het lichaam van onze gemeenschap. Angst voor alles wat vreemd en onbekend is lijkt wel weer de overhand te krijgen. Met het bijbehorende lelijke gedrag eraan vast. De populisten staan weer op de barricaden en roeren opnieuw hun gevaarlijke en vileine trom. Overdreven? Vraag het maar aan alle homo’s en lesbo’s, vraag het aan de voorzitter van de stichting Martijn, vraag het aan zowat alle Moslims in Nederland; de onverdraagzaamheid wordt meer en meer voelbaar en angstaanjagend concreet. Steeds meer Nederlandse burgers voelen zich bedreigd in de kern hun bestaan, steeds minder geaccepteerd en apart gezet als minderwaardig of tweederangs.

Ik hoef het niet met iedereen eens te zijn, sterker nog: ik wil het niet met iedereen eens zijn, maar ik vind wel dat Nederland een land moet zijn, moet blijven, waar iedereen – binnen de grenzen van de wet – zichzelf moet kunnen zijn. Zeker daar waar het geloof en geaardheid betreft. Je moet in Nederland niet alleen vrij kunnen zijn om je mening te geven, maar ook en vooral  moet je in Nederland openlijk kunnen zijn en laten zien wie je bent en waar je voor staat.

In dat kader blijft het nodig dat juist de publieke omroep in staat blijft om maatschappelijk belangrijke documentaires als Allemaal lesbisch te blijven maken en te blijven uitzenden. Ook al is het onderwerp misschien al eerder de revue gepasseerd.

De indringende verhalen van de vrouwen uit deze documentaire mogen dan voor mij een herbevestiging zijn voor dat wat ik al vind en met liefde uitdraag, maar elke nieuwe generatie heeft zijn eigen helden en iconen nodig om vooruit te komen.  Telkens weer zong Willeke Alberti ooit en daar sluit ik mij graag bij aan.