Römer: Vakantie

Deze laatste column voor mijn vakantie heb ik al drie keer geschreven. Over de brief van Van Bijsterveldt, over de brief van Zijlstra, over het tussenrapport van de Boston Consulting Group. De ene column nog scherper en venijniger dan de ander. Vol van goede bedoelingen en gemeende emoties, doortrokken van ironie en sarcasme. Bijtend zuur voor al die cultuurhaters, mediaonbenullen en bange, bange politici, die bij gebrek aan een echte visie denken dat hun gefrustreerde angstdromen

een waarheid zijn die aan het volk moet worden opgelegd. Door de strot geduwd zelfs als het moet.

Ik heb ze weggegooid die negatieve columns. Wat zou ik op dit moment nog kunnen toevoegen aan de zondvloed van meningen en opinies, die de afgelopen weken de burgers al hebben overspoeld? Via televisie, radio, internet, kranten en bladen. In elk geval fijn cross-mediaal. Dat mag de publieke omroep straks ook nog maar mondjesmaat.

Hoe het ook zij: ik zou natuurlijk een heleboel kunnen toevoegen aan die lawine van opinies, ik ken mezelf. Maar ik doe het niet, ik wil het niet.

Ik wil op de dag voor mijn vakantie niet blijven hangen in een ontregelende zwaarmoedigheid, veroorzaakt door een mentale smog uit de politieke hoofdstad van dit land. Ik wil nog even genieten van het werk van de afgelopen tijd. Na een slopende periode van maanden, ligt er eindelijk een programmaschema voor 2012. Een schema dat overigens nog wel definitief moet worden vastgesteld door de Raad van Bestuur. Maanden, weken van aaneensluitende vergaderingen en gesprekken, van standvastig onderhandelen en tegelijkertijd zoeken naar het aanvaardbare compromis. Uren en uren gevuld met het zorgvuldig afwegen van uiteenlopende belangen en het maken van niet te maken keuzes. Ik niet alleen hoor, ook mijn collega’s van de andere netten zaten in dezelfde hectiek. En ook onze beleidsmedewerkers, onze schemacoördinatoren, het secretariaat. En al die anderen daarachter en daarnaast. Niemand uitgezonderd. Allemaal collega’s die ik een groot compliment moet maken voor hun inzet en vakmanschap. Die elk jaar opnieuw het schijnbaar onmogelijke mogelijk maken. Ook dit jaar weer tot formeel uitgesproken tevredenheid van onze partners, de omroepen. In mijn collega’s herken ik niets van het simplistische beeld dat door de buitenwereld keer op keer wordt neergezet van de publieke omroep, de NPO in het bijzonder. Ongenuanceerd, vaak met te weinig werkelijk inzicht en niet zelden bezijden de waarheid. Voor het moment wentel ik me dus even een in welverdiend en weldadig gevoel van tevredenheid. Voor zolang als dat mag duren; te weten, de lengte van mijn vakantie. Daarna begint de cyclus opnieuw. Te beginnen bij al die vraagstukken die in goed overleg zijn blijven liggen. Een gevolg van het deskundig – en op gezette tijden noodzakelijke - scheiden van hoofdzaken en bijzaken. De hoofdlijnen zijn grofweg bepaald, daarna komt het aan op de concrete uitwerking en de duizenden details. Zoals altijd schuilt de ware schoonheid in het detail. Dat geldt ook voor het schema van N2. Eerlijk gezegd, ik heb er nu al zin in.

En ook om al die weggegooide columns uit mijn digitale prullenbak te vissen en in een geactualiseerde versie hier neer te schrijven. Om me heen hoor ik geluiden als zou het allemaal niet zo erg zijn, het had zoveel zwaarder kunnen uitvallen, we mogen onze zegeningen tellen. Natuurlijk, dat is allemaal waar, het kan altijd erger, slechter en rampzaliger. Maar voor ik aan die gedachte wil toegeven, moet er nog veel water onder de brug door. Genoeg voor een zondvloed.

Het gaat mij niet alleen om de disproportionele en ridicule bezuinigingen bij de publieke omroep, of om het genadeloos hakken in de basis van de kunst- & cultuurstructuren. Het gaat mij vooral om de mensen die uiteindelijk met lege handen komen te staan. Makers en genieters.

Wat moet dat moet. Zo ben ik ook opgevoed. Nooit weglopen voor je verantwoordelijkheid. Maar daar heeft dit allemaal weinig mee vandoen. Dit hoeft helemaal niet, niet op deze schaal. Daarvoor bestaat geen enkele rechtvaardiging, anders dan afgunst en bekrompenheid. Nooit zal ik me neerleggen bij dat wat mij oprecht het meeste angst aanjaagt in dit leven: de domme massa die zich laat leiden door een gemiddeld iets slimmer individu. Het is dat ik een paar weken de zon in moet, anders had ik ongetwijfeld een geheel andere column geschreven.