The Outsiders: ‘Ik denk dat ik niet onderdoe voor de meiden van TMF en BNN’

Chantal Cadogan (32) vertrok vijf jaar geleden zonder media-ambities naar Suriname, maar rolde via via het tv-vak in. Nu is ze een van de meest bekende gezichten van Suriname; bij de
omroep ABC is ze omroepster en presenteert ze meerdere programma’s voor
televisie en radio.

Presentatrice worden in Suriname heeft in ieder geval één voordeel: je kunt lekker in je eigen taal praten!
Nou, als ik kijk naar het taalgebruik dan is Suriname toch echt wel het buitenland. Ze gebruiken daar hele andere woorden en uitdrukkingen die ik ook gewoon heb moeten leren. Dan zeggen ze bijvoorbeeld: ‘Ze is wel niet naar school gegaan’ en daarmee bedoelen ze: ‘Ze is niet naar school gegaan’. Ik moest mijn accent ook echt aanpassen, omdat mensen vonden dat ik een te Hollandse tongval had. Ze kwamen op straat gewoon naar me toe en zeiden: ‘U bent toch Surinaams en al zo lang hier, waarom praat u dan zo Hollands?’ Maar ik kom uit Heemstede, heb heel lang gehockeyd in Bloemendaal en op klassiek ballet gezeten tussen allemaal Haarlemse meisjes, dus Hollandser dan ik kun je het bijna niet krijgen.
Hoe ben je eigenlijk bij de televisie terechtgekomen?
Een paar jaar geleden besloot ik in Suriname te gaan wonen. Ik heb een kantoorbaan gehad en bij een reclamebureau gewerkt, waar ik weg ging omdat ik bij de tv aan de slag kon. Een neef die bij de Surinaamse omroep ABC werkte, vertelde me dat ABC een nieuw gezicht zocht en na een screentest werd ik aangenomen als omroepster. Een maand later mocht ik ook een jongerenprogramma presenteren, net als een spelshow en een voetbalprogramma. Ik heb eigenlijk nooit nagedacht of ik het wel kon, ik besloot gewoon mezelf te zijn. Wel denk ik tegenwoordig na of een show wel
bij me past, want het is heel aanlokkelijk om op elk aanbod ja te zeggen.
Je hebt zowel in Nederland als Suriname gewerkt. Wat is volgens jou het grootste verschil?
Creativiteit. In Suriname kent men maar één werkwijze. Als je dan vraagt waarom het niet anders kan, is het antwoord ‘omdat we dit zijn gewend’. Dat vind ik best frustrerend.
Noem eens een voorbeeld van een programma dat nooit gemaakt zou kunnen
worden in Suriname?
Spuiten en Slikken. Surinamers zijn daar veel te conservatief voor.
Huh? Hier hebben Surinamers vaak juist de reputatie dat ze outgoing en open zijn.
Dat klopt, maar de Surinamers van hier en daar zijn totaal verschillend. Ik ben een Surinaamse, heb Surinaamse ouders dus dacht dat het niet al te moeilijk zou zijn om me daar te redden. Dat viel behoorlijk tegen. Er wonen maar 500.000 mensen, dus iedereen let heel erg op elkaar. Suriname heeft geen roddelbladen nodig zeg ik altijd, want voor die roddel gedrukt is, is ‘ie al verspreid.
Welke sappige roddels doen er over jou de ronde?
Zoveel! Ik was bijvoorbeeld een bolletjesslikker op de vlucht voor justitie en ben in de vijf jaar dat ik hier nu woon, elke maand wel zwanger geweest van een andere man. In het begin raakte ik er overspannen van, maar ik heb geleerd om een dikke huid te hebben. Ik ben me er nog steeds wel van bewust dat mensen op me letten. Hoe ik eruit zie, is mijn visitekaartje. Ik vind het zelf ook heel prettig om bijvoorbeeld naar Sacha de Boer te kijken als ze er een beetje leuk en verzorgd uitziet.
Over Sacha de Boer gesproken, is doorbreken in Nederland de volgende stap?
Jazeker! En de die daarop volgende is doorbreken in Amerika. Dat is ook echt mijn kleine meisjes-droom.
Laten we ons eerst focussen op de tussenstap. Wie moet er weg in Hilversum om plaats te maken voor jou?
Ik denk dat ik niet onderdoe voor de meiden van TMF en BNN. En toen ik laatst naar het Gouden Harpen Gala keek, dacht ik: ‘dat moet ik ook kunnen’. Entertainment heeft me altijd getrokken, ik kan helemaal gelukkig worden van een show als So You Think You Can Dance, of van Shownieuws. Maar een programma als Puberruil presenteren lijkt me ook erg leuk.
Met welke Nederlandse presentatrice ben je te vergelijken?
Volgens rapper Yes-r die vaak in Suriname is, ben ik de Surinaamse Linda de Mol, omdat ik heel veel verschillende dingen doe.
Hoe wordt een meisje uit Heemstede de Surinaamse Linda de Mol?
Door keihard te werken en de kansen die je krijgt met beide handen aan te pakken. Mensen denken vaak dat je in Suriname geen moer hoeft te doen, maar je moet 50 keer harder werken en je krijgt 50.000 keer minder betaald.
Nederland heeft al een Linda de Mol, dus wat kan jij hier nog toevoegen?
Mijn enthousiasme en gedrevenheid. Ik wil heel graag in de media werken en dat ook goed doen. Daarnaast ben ik als jonge vrouw naar Suriname gegaan waar ik echt in het diepe ben gegooid.  Daardoor heb ik wel heel veel verschillende soorten programma's gemaakt en geleerd alles zelf te doen: presenteren, produceren, monteren, enzovoort.
Waarom ben je dan nog niet terug in Nederland?
Ik ben destijds zonder plan naar Suriname gegaan, maar voor mijn terugkeer naar Nederland wil ik dat georganiseerder aanpakken. Het is goed geweest dat ik naar Suriname ben gegaan, maar nu zitten mijn hart en verstand op een lijn en zeggen dat het mooi is geweest. Ik denk dat je liever weg kunt gaan en dat mensen dan verrast zijn dat je gaat, in plaats van blij zijn dat je eindelijk bent opgesodemieterd.

One'sy Muller

Vinnie Tailor

Foto: Josje Franken