Römer: 101

101, 225, 401, 601, 704, 801.

Bovenstaande getallenreeks heeft niets te maken met de rij van Fibonacci of de Gulden Snede, die prachtige maatstaf voor verhouding die zo verbonden lijkt te zijn met wat wij mensen ervaren als schoonheid. Toch komt het voor mij persoonlijk wel in die buurt: schoonheid. De ware liefhebber heeft natuurlijk allang door dat mijn reeks draait om prominente teletekstpagina’s. In de jaren tachtig van de vorige eeuw had ik als acteur een bescheiden inkomen, maar sinds de komst van teletekst in 1980, had ik van meet af aan de onbedwingbare behoefte aan een televisie met teletekstmogelijkheid. Die had ik dan ook al snel bij elkaar gespaard. Ten koste van flink wat ander plezier. Mijn vrouw heb ik nooit goed kunnen uitleggen waarom een televisie met teletekst voor mij zo belangrijk was. Mijn hang naar nieuws en nieuwsfeiten is begonnen op de lagere school. Mijn vader sliep nog als ik naar school moest. Zijn repetities begonnen doorgaans rond 10.30 uur en als ik ’s middags uit school thuis kwam, was hij meestal al weer onderweg naar een of ander theater in het land. Mijn taak bestond eruit dat ik elke ochtend de krant uit de brievenbus moest halen, zodat mijn vader bij zijn ontbijt tegelijk ook de krant kreeg uitgeserveerd. Letterhonger had ik al, dus de stap naar zelf die krant lezen was niet groot. Jarenlang las ik elke ochtend de krant. Van voor naar achteren. Dat moest overigens heel netjes, alle katernen dienden keurig gevouwen en strak te blijven, want mijn vader hield niet van een rommelige krant. Het scannen van krantenkoppen - die aangenaam ingedikte uithangborden, die moeten verleiden tot doorlezen - is door die eindeloze training diep in mijn systeem gestanst. Zodra mijn oog een goede kop ontwaart ervaar ik een verrukkelijk gevoel van bevrediging. Bij mij op kantoor staat de televisie de hele dag aan op pagina 101. Het laatste nieuws in vier tot vijf pakkende woorden per kop. Van de headlines (101) naar sport (601,801) naar het weer (704) naar hoofdpunten shownieuws (401) vaak al eerder naar de inhoud van het Journaal (225) en dan natuurlijk ook nog de inhoud van DWDD, P&W, K&vdB, NOVA, Netwerk (220,221,229,294) en tot slot hoogtepunten binnen- en buitenland (102,103). Deze reeks kan ik in verschillende combinaties razendsnel afwerken en dat doe ik dan ook meerdere keren per dag. Ik vraag me wel eens af of ik niet gewoon verslaafd ben. Het idee dat teletekst er niet meer zou zijn, bezorgt mij een lichamelijk onplezierig gevoel, dat het meest lijkt op de symptomen van stevige ontwenning. Voor het slapen gaan loop ik steevast mijn favoriete pagina’s nog even na en ‘s morgens bij het wakker worden is het eerste wat ik doe, u raadt het al, de televisie aanzetten en teletekst bekijken en de hele reeks aflopen. Heerlijk. Wakker worden zonder teletekst voelt niet organisch. Tijdens vakanties moet ik de eerste paar dagen altijd afkicken.

Ik heb groot respect voor de redactie van teletekst, die al zolang zo nauwgezet dit specialisme tot grote hoogte heeft gebracht. Zelden valt teletekst te betrappen op een foutje. Ik kan me die in elk geval niet heugen. Altijd razendsnel en competitief informerend. Vergeleken bij teletekst is gewone televisie angstaanjagend langzaam.

Nu heb ik sinds kort met enige frisse tegenzin – ik ben geen Applefan – een iPhone. Leuk speelgoed, maar meer ook niet. Dacht ik.

Zelf heb ik een hekel aan mensen die onder vergaderingen geconcentreerd met hun smartphone bezig zijn. Het heeft iets maniakaals. Het idee dat je voortdurend alert moet zijn op je email en je sms-berichten en die dan ook nog direct en opzichtig willen beantwoorden. Ik kom het regelmatig tegen en het geeft mij het ongemakkelijke gevoel dat ik voor lul zit in een vergadering die er niet toedoet. Als die bijeenkomsten voor mijn gesprekspartners niet belangrijk genoeg zijn, waarom kom je dan in de eerste plaats? Kom dan niet. Verpest mijn tijd niet. En die van je andere collega’s. Spoedtelefoontjes zijn in onze business natuurlijk van een andere orde. Nu heb ik dus zelf zo’n ding. Na een paar dagen lusteloos shoppen door de appstore, kwam het idee op om te zien of er een teletekstapp bestond. Tot mijn onuitsprekelijke geluk bleek dat zo te zijn. Echt prachtig. Waar ik nu ook ga of sta mijn verslaving is altijd up to date bij de hand. Misdadig bijna. Vandaag betrapte ik mijzelf erop dat ik schaamteloos onder een vergadering teletekst zat te lezen. Toen ik het merkte heb ik mijn iPhone gelijk uitgezet. Met deze verslaving valt goed te leven, maar er zijn grenzen van fatsoen die ik weiger te overschrijden. Desalniettemin, Nederland heeft crisis, ik neem het zo maar aan, maar ik mag toch hopen dat teletekst deze crisis en de volgende, voor mij blijft verslaan en samenvatten, en dat niemand het in zijn hoofd haalt om de zeis van de bezuiniging langs deze onmisbare publieke service te halen.