Kijne: Held

Een weekje Amerikaanse televisie levert altijd weer nieuwe inzichten op. Al is de nieuwsvoorziening er inmiddels wel zo geperverteerd dat er van een venster op de wereld geen sprake meer is.

Het raam staat nog wel open, maar het toont vrijwel uitsluitend de achtertuin. En dat met een aan het obscene grenzende fascinatie voor al wat daar aan levensgevaarlijk ongedierte in rondkruipt.

Zelfs na een weekje kijken heb je al de neiging de eerste de beste pawn & gun-shop binnen te wandelen. En jezelf eens flink te bewapenen tegen de moord- en verkrachtingszucht die ongetwijfeld ook in jouw buurt rondsluipt om zich aan je dierbaren te vergrijpen.

Geen wonder dat Amerikanen zo bang zijn, maar over de wereld kom je weinig te weten. Dat was altijd al zo en het is alleen maar erger geworden.

Over Amerika zelf kan je nog wel écht iets opsteken, wanneer je goed oplet. Zo is het mij deze keer opgevallen dat er geen advertentie van een beetje behoorlijk bedrijf langs kon komen of ergens in beeld of geluid werd niet alleen opgeroepen tot de aanschaf van het product in kwestie, maar vooral ook aangespoord tot liefdadigheid. Waarbij het bedrijf dan wel zo goed was een handje te willen helpen.

Geen flesje water te koop of je redt er het regenwoud op de Fiji-eilanden mee, geen credit card of je kan meedoen in een knalgroen fonds, geen ameublement van enige omvang of er zit wel een lamme of blinde op die je een aalmoes kunt toestoppen.

Liefdadigheid is, bij gebrek aan een beetje verzorgingsstaat, altijd een vast bestanddeel van het Amerikaanse kapitalisme geweest. Maar in deze mate was het me niet eerder opgevallen.

Be an American Hero is de gemeenschappelijke noemer waaronder de kijkertjes werden opgeroepen hun hart te laten spreken voor het regenwoud en de minder bedeelde.

Persoonlijk heldendom als remedie tegen de gloom and doom van de crisis.

Het hoeft dan ook niemand te verbazen dat in het televisiedebuut van Amerika’s jongste politieke celebrity, Sarah Palin, op 9 april bij Fox News, juist dat soort Amerikaans heldendom in het zonnetje werd gezet. Palin spreekt er met iconen van de heroïsche charitas, self-made do-gooders die zich hun vrijgevigheid kunnen veroorloven na een leven vol hard werken, tegenslag en strijd.

Een goed oog voor de tijdgeest, de voormalige gouverneur van Alaska.

Er was lang naar het programma uitgekeken. Niet in de laatste plaats door links Amerika, dat zich al een week  had verkneukeld  om de relletjes waarmee de lancering gepaard ging. In de eerste promo’s die Fox voor Palins Real American Stories uitzond, had immers de zwarte rapper L.L .Cool J. (a.k.a. James Todd Smith) gefigureerd. In een montage die suggereerde dat hij zijn heldenverhaal aan de kersverse anchor woman zelf had verteld.

Tot de rapper in een tweet liet weten dat hij het goede mens nog nooit gesproken heeft en dat de getoonde fragmenten afkomstig zijn uit een interview van een jaar oud met een heel ander tv-station.

Oops.

Maar bij Fox weten ze hoe ze zoiets aan moeten pakken. Dit was het commentaar van de Fox-persdienst:

‘Real American Stories vertelt verhalen over het omgaan met tegenslag en wij vinden dat het interview met Mr. Smith aan dat criterium voldoet. Nu het er evenwel op lijkt dat de heer Smith niet geassocieerd wenst te worden met een programma dat een inspiratiebron voor anderen zou kunnen zijn, zullen we het interview uit de uitzending verwijderen en wensen we hem van harte succes met zijn haperende acteercarrière.’

Kijk, zo doe je dat en L.L. Cool J’s heldenverhaal werd de Fox-kijkers dus onthouden.

Maar de country-zanger Toby Keith, zanger van het patriottische lied Courtesy of the Red, White and Blue, zat er nog wel in. Hoewel ook hij vooraf had laten weten mevrouw Palin nog nooit te hebben gesproken.

Misschien was Toby net iets te bang voor negatieve publiciteit onder een publiek dat anders dan dat van L.L. Cool J. wél naar Fox kijkt.

Soms is het profijtelijker om even geen held te zijn.