Kijne: Democraten

Om nou echt op ze te stemmen, ging me tot nu toe altijd een beetje te ver.

Maar wat me precies weerhield wist ik niet.

Want sinds hun aantreden in de politiek heb ik altijd sympathie gehad voor de Democraten van 1966. Goed, met Hans Gruyters wist ik het nooit precies. Daar bleef altijd iets onbestemds aan hangen. Beetje te handige jongen.

En met die kroonjuwelen had ik ook niks. De Heer behoede ons voor volksraadplegingen waarbij het grauw de ene dag luidkeels roept om gratis gezondheidszorg en altijd ijs voor de kinderen, om de volgende even resoluut alle belastingen af te willen schaffen.

Gaat niet werken.

Maar sinds het recente afscheid van Hans van Mierlo hebben we weer veel kunnen genieten van de manier waarop de jonge democraten destijds de politieke arena betraden. Eén van de eerste videoclips, immers, dankzij de reclamegenialiteit van Martin Veltman. Die behalve ‘Heerlijk, Helder , Heineken’ ook het grachtenloopje van Van Mierlo bedacht. Ook geen toeval, misschien, die combinatie.

Maar altijd een leuke man gebleven, Van Mierlo.

En wat ben ik jarenlang jaloers geweest op die regenjas. Zonder dat het me ooit gelukt is zoiets in een normale winkel in mijn maat te kopen. Maar een regenjas is niet echt een doorslaggevend politiek argument. Dus ondanks de sympathie – misschien ook wel een vrij dodelijk begrip – voor het redelijk alternatief is het er nooit van gekomen.

Alleen wel altijd gedacht dat ze bij de inmiddels op leeftijd geraakte Democraten redelijk en fatsoenlijk waren gebleven.

Tot voor kort.

En nee, niet om de plannen die via een protestbrief van omroepvoorzitter Hagoort uitlekten en waarin de partij van Pechtold 200 miljoen op de publieke omroep zou willen bezuinigen. Daar kan je verschillend over denken, maar dat er door middel van een beetje organisatorisch inschikken in Hilversum een hoop overhead weg te halen is, is niet meteen een gedachte om van door het plafond te gaan.

En ook niet om de schielijke ontkenning die de Democraten op het nieuws lieten volgen. Al zou je die kunnen interpreteren als een vrij fataal gebrek aan ruggengraat. Pechtold zal toch niet bang zijn van Pauw en Witteman?

Maar toen ik vernam dat de omstreden mediaparagraaf in het nog streng geheime verkiezingsprogramma van D66 tot stand was gekomen onder de bezielende leiding van Ruud Hendriks, kreeg ik opeens weer dat Hans Gruyters-gevoel. Niet dat ik Ruud nu als mens onbetrouwbaar zou willen noemen, want daar heb ik geen enkele aanwijzing voor. Evenmin als bij Gruyters. Ook zou ik niet durven beweren dat de man geen verstand heeft van omroepen, nadat hij via piratenzenders als Mi Amigo en Radio Caroline bij de NOS terecht kwam, via de AVRO en Veronica het bestel weer uitzeilde en langs diverse grote commerciële mediabedrijven uiteindelijk beland is aan het hoofd van de zelfverklaarde kwaliteitszender ‘Het Gesprek’.

Al moeten daar nog steeds wel een paar mensen naar gaan kijken.

Maar om nu net de baas van het enige bedrijf dat zich nadrukkelijk profileert als het echte commerciële alternatief voor de publieke omroep je mediaparagraaf te laten schrijven? En daarin dan eens fijn in die publieke omroep te gaan hakken?

Ik geloof niet dat ik dat redelijk vind.

Want zeker, ook Jan Rap en zijn maat hebben verstand van het gevangeniswezen. Maar misschien toch geen briljant idee om ze de justitieparagraaf te laten schrijven.

Eindelijk een échte reden om geen D66 te stemmen.