The Outsiders: ‘Op een avond keek ik naar het NOS Journaal en dacht: ‘Misschien is dit wel wat.’

Michiel Bulthuis (21) heeft in 2009 zijn studie Journalistiek afgerond en is cultuurjournalist. Hij werkt onder andere voor Stadsblad Utrecht, productiehuis MC en het Domein voor Kunstkritiek. Daarnaast maakt hij al bijna vier jaar lang elke zaterdagochtend een radioshow voor StadsRadio Almere. Sinds februari 2010 werkt hij als contentcoördinator bij EasyToBook.com, een website waarop hotels geboekt kunnen worden. Daarvoor schrijft hij Engelstalige teksten over de hotels.

 

‘Op de School voor Journalistiek hoorde ik drie jaar lang dat ik wel een aardige journalist kon worden. Maar tijdens mijn stage op de nieuwsredactie van de regionale omroep van Overijssel werd na acht dagen gezegd dat ik niet geschikt was. Dus dat was wel schrikken. Omdat ze dachten dat ik niet thuishoorde op de nieuwsredactie, werd ik al heel snel naar de variaredactie gestuurd, waar ik meer op mijn plek was door de werksfeer en de collega’s. Na mijn stage was ik enigszins teleurgesteld in de journalistieke praktijk. Ik heb nu wel een beetje een negatief beeld van nieuwsredacties.’

 

Dat klinkt nogal traumatisch. Is die teleurstelling weggenomen tijdens je tweede stage?

‘Ik heb in plaats daarvan een derde minor gedaan, omdat ik niet zat te wachten op nog zo’n nare ervaring. Ik kwam er ook steeds meer achter dat creativiteit en schrijven bij me pasten. Het was dus een logische keuze om in plaats van een tweede stage de minor Verhalen te doen, een blok gericht op reclameteksten, scriptschrijven, gedichten en vormgeving.’

 

Waarom heb je eigenlijk voor Journalistiek gekozen?

‘Op een avond keek ik naar het NOS Journaal en dacht: ‘Misschien is dit wel wat.’ Het ging over de oorlog in Afghanistan. Ik wilde geen oorlogsverslaggever worden, maar het leek me wel mooi om verslag te doen van zo’n gebeurtenis. Daardoor kreeg ik in ieder geval het idee om Journalistiek te gaan studeren. Ik hoefde niet per se naar Hilversum, het ging mij meer om het hele gebeuren. Dat je ergens staat met je microfoon en verslag doet van wat er gebeurt.’

 

Uiteindelijk ben je geen oorlogsverslaggever geworden, maar cultuurjournalist. Hoe is dat gekomen?

‘In het laatste jaar van mijn studie maakte ik kennis met recenseren. Ik kreeg een e-mail van een docent die was benaderd door het Domein voor Kunstkritiek. Dat expertisecentrum voor kunstkritiek zocht mensen voor een project. Mijn docent vond mij wel geschikt en mij leek het leuk om mee te doen. Ik had daarvoor niet echt recensies geschreven, dus het was voor mij een verrassing dat...’

 

Dat je er goed in was?

‘Ja, dat was best fijn om te ontdekken. Ik vond het een hele eer om ervoor gevraagd te worden.’

 

Waar ging je eerste recensie over?

‘Over de cd Blackwater Park van Opeth. Volgens mij was het maximum aantal woorden vierhonderd en terwijl ik aan het schrijven was bereikte ik dat heel snel. Met veel pijn en moeite heb ik woorden en zelfs alinea’s geschrapt, tot het een heel beknopt en vooral poëtisch stukje tekst was. Toen ik het uiteindelijk naar mijn docent mailde, bleek ik door verkeerd tellen nog maar 135 woorden te hebben. De daaropvolgende recensies waren minder poëtisch, maar wel beter.’

 

Het balletje is na die e-mail van je docent blijkbaar gaan rollen, want je schrijft inmiddels ook voor Stadsblad Utrecht en gaat werken voor productiehuis MC?

‘Ja, voor het katern 'kunst in de buurt' van Stadsblad Utrecht lever ik met de redactie elke maand twee artikelen aan, waarin we buurtbewoners en kunstenaars interviewen over kunstprojecten in Utrecht. Het laatste artikel dat ik hiervoor heb geschreven is net bij de Utrechters in de bus gevallen en gaat over de theatervoorstelling ‘Eet Me’ van Stichting Vida. Verder word ik een van de in house cultuurjournalisten die reportages gaat maken voor MC.’

 

Zat schrijven er al vroeg in?

‘Als klein kind schreef ik eigenlijk niet zoveel, maar als ik het deed dan was ik niet te stoppen. Op school moesten we ooit een opstel schrijven over een schoolreisje. Mijn klasgenootjes hadden opstellen van ongeveer één blaadje vol. Ik had er vijftien, omdat ik er een echt verhaal van maakte vol avontuur en spanning.’

 

Je hebt dus een rijke fantasie. Heb je daar wat aan als je schrijft over hotels?

‘In het begin had ik wel de neiging om frivool te schrijven en met een beetje jeu, maar voor hotels moet dat toch wat minder.’

 

Hoe haal je dan voldoening uit je werk?

‘Ik doe het nu anderhalve maand en het is nog leuk. In het begin schreef ik steeds hetzelfde, maar nu ik hotels leer kennen, kan ik daar beter mee variëren. Laatst schreef ik bijvoorbeeld: ‘This hotel offers a soothing and comfortable retreat at a convenient location.’ Het woordje ‘retreat’ ligt minder voor de hand dan bijvoorbeeld ‘accommodation’ en zegt ook meer dan dat het gewoon een locatie is, namelijk een plek waar je je even terug kan trekken. Dat vond ik wel een leuke vondst.’

One'sy Muller en Vinny Tailor