Registreren
gebruikersnaam
wachtwoord
Onthoud mij Wachtwoord vergeten?
Vrijdag 24 januari nog met strak blauwe lucht en zonovergoten de baai van Melbourne uitgezeild, met een aangenaam briesje vol achterop. Dat beloofde wat, de komende vier dagen voor het tochtje met de klipper ‘Stad Amsterdam’, a.k.a. De Beagle, naar Adelaide. Maar ja, de weergoden. De volgende ochtend was alleen de tocht van hut naar de longroom, de gemeenschappelijke ruimte waar onder meer gegeten wordt, al een behoorlijk avontuur. De flink aangewakkerde wind zette het schip op zijn kant en de zee tussen Tasmanië en Australië maakte golven waar de klipper zich enthousiast door liet optillen om vervolgens tussen de zes en zeven meter naar beneden te storten. Zo ontstond een dubbele slingerbeweging die op een aanzienlijk deel van de VPRO-bemanning een curieuze uitwerking had. De dapperen die het nog hadden aangedurfd hun kooi te verlaten, zaten overwegend met een teint tussen spierwit en lichtgroen aan het ontbijt. Een ontbijt dat de meesten net zo goed meteen over de reling hadden kunnen mikken zonder die ingewikkelde en hoorbaar onaangename omweg langs het maag-darmkanaal.
Ik ben gek op spelletjes. Hartenjagen, mens-erger-je-niet, bridge, hoedje wip, vlooienspel, sjoelen, risk, triviant, scrabble en dan vergeet ik er nog een stel voor het gemak. Mijn moeder is de aanstichter van dit genot. Al haar kinderen leerde ze al jong spelen. En om geld. Er moest een inzet zijn, hoe weinig ook, anders vond ze het niks. Mijn kwartje zakgeld moest ik inzetten om mee te mogen spelen en weg was weg. Zoals mijn moeder zei: spelersschuld is ereschuld. Blijvend neven-effect is wel dat ik niet meer kan spelen om het spel alleen en het plezier. Ik speel om te winnen. Altijd. Zelfs zo erg dat ik ooit ruzie kreeg met mijn wederhelft, nadat ik meedogenloos was geweest tijdens het vlooienspel met mijn kinderen. Een periode waarin ik veel spelletjes glansrijk won. In mijn opinie werden ze daar hard van en dus weerbaarder. Daar dacht mijn vrouw anders over. En zij had er voor gestudeerd.
Het feit dat nu net die ochtend zijn mobiele wekkertje het had begeven, en hij dus zonder ontbijt of koffie voor zijn gehoor stond, weerhield Nick Davies er niet van twee uur loos te gaan tijdens de key-note-speach die hij onlangs voor NPOX hield. Want loos ging hij, in een bombardement van omineuze feiten en feitjes over ons mooie vak.
Sinds enkele maanden is Bart Römer netmanager van Nederland 2. In Spreek’buis vertelt hij over zijn ervaringen en belevenissen
